Wizja rozwoju i wybór celów strategicznych powiatu radomszczańskiego

5/5 - (6 votes)

Wizja rozwoju jednostki samorządowej jest obrazem sytuacji jaką zamierzamy osiągnąć w założonym przedziale czasowym. Jest to opis efektów oraz wynikających stąd działań zmierzających do osiągnięcia sformułowanych celów rozwoju społeczno-gospodarczego. Wizję rozwoju powiatu radomszczańskiego określa się jako:

„Dynamicznie rozwijający się Powiat Radomszczański – otwarty i przyjazny dla ludzi i biznesu, oferujący dobrą jakość życia mieszkańcom oraz atrakcyjne możliwości wypoczynku i rekreacji”[1]

Wizja rozwoju powiatu radomszczańskiego zawiera dwa podstawowe cele strategiczne, które składają się z 7 programów strategicznych obejmujących łącznie 53 zadania strategiczne. Realizacja wskazanych zadań strategicznych w ciągu najbliższych lat powinna zapewnić osiągnięcie pożądanego wizerunku powiatu.

  • Cel strategiczny I : Poprawa jakości życia w powiecie
    • Poprawa dostępności i jakości usług publicznych
    • Wzmocnienie wyposażenia w infrastrukturę techniczną
    • Ochrona zasobów środowiska naturalnego
    • Rozwój zasobów ludzkich
  • Cel strategiczny II : Dynamizacja rozwoju gospodarczego
  • Tworzenie warunków dla restrukturyzacji rolnictwa
  • Tworzenie warunków dla rozwoju turystyki
  • Tworzenie warunków dla restrukturyzacji i dynamizacji rozwoju sektora gospodarczego

Poprawa jakości życia w powiecie

Tab.3.1.1. Programy strategiczne Powiatu Radomszczańskiego

Poprawa dostępności i

jakości usług publicznych

 Wzmocnienie wyposażenia infrastrukturalnego

Zadania strategiczne:

Æ  Zakończenie budowy specjalistycznego szpitala w Radomsku;

Æ  Usprawnienie działania sektora usług medycznych;

Æ  Utworzenie Stacjonarnego Zakładu Leczenia Uzależnień;

Æ  Utworzenie warsztatów terapii zajęciowej dla osób niepełnosprawnych;

Æ  Wspieranie różnorodnych form życia kulturalnego oraz lokalnej twórczości artystycznej;

Æ  Przeciwdziałanie patologii wśród młodzież;

Æ  Poprawa bezpieczeństwa w powiecie

 Zadania strategiczne:

Æ  Poprawa wewnętrznej dostępności komunikacyjnej powiatu;

Æ  Budowa obwodnicy dla Radomska;

Æ  Budowa mostu w Krzętowie wraz z drogą Radomsko-Krzętów;

Æ  Budowa drogi Kletnia – Żytno;

Æ  Budowa zbiorników retencyjnych na rzekach

Æ  Modernizacja linii przesyłowych energii elektrycznej;
Ochrona zasobów środowiska naturalnego Rozwój zasobów ludzkich

 
Æ  Stworzenie powiatowego systemu gospodarki odpadami stałymi;

Æ  Propagowanie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków;

Æ  Zwiększenie lesistości powiatu;

Æ  Poprawa świadomości ekologicznej mieszkańców;

Æ  Likwidacja dzikich wysypisk śmieci;

Æ  Stworzenie powiatowego programu wymiany dachów eternitowych oraz budowa dla nich składowiska;

Æ  Ochrona krajobrazu przyrodniczego;

 

 

 Æ  Stworzenie filii uczelni wyższej kształcącej w systemie dziennym i zaocznym;

Æ  Stworzenie powiatowego funduszu stypendialnego

Æ  Przystosowywanie kierunków kształcenia w szkołach średnich do potrzeb rynku pracy;

Æ  Wspieranie inicjatyw samopomocowych mieszkańców powiatu;

Æ  Wspieranie aktywności i przedsiębiorczości młodzieży;

Æ  Zwiększenie otwartości i adaptacji społeczeństwa powiatu do zmieniających się uwarunkowań społeczno-gospodarczych;

Źródło: Starostwo Powiatowe w Radomsku.

Poprawa dostępności i jakości usług publicznych

Dla zapewnienia rozwoju powiatu konieczne jest wzmocnienie rozwoju sektora usług publicznych. Dostępność i jakość usług publicznych jest ważnym elementem decydującym o wyborze miejsca lokalizacji działalności gospodarczej oraz wyboru miejsca zamieszkania. Szczególną uwagę należy zwrócić na poprawę jakości i rozwój usług publicznych przede wszystkim w sferze ochrony zdrowia, pomocy społecznej i kultury. Dla zapewnienia rozwoju powiatu niezbędne jest stworzenie oferty usług odpowiedniej do potrzeb mieszkańców powiatu. Konieczne jest zatem usprawnienie funkcjonowania usług medycznych m.in. poprzez szybkie zakończenie budowy szpitala specjalistycznego, utworzenie zakładu leczenia różnego rodzaju uzależnień oraz wspieranie rozwoju prywatnego sektora usług medycznych.

Istotnym zadaniem jest także zwiększenie uczestnictwa mieszkańców powiatu w życiu kulturalnym i działaniach artystycznych. Dlatego konieczne jest wspieranie działania lokalnych ośrodków życia kulturalnego. Jednocześnie ważnym zadaniem jest stworzenie dla młodzieży atrakcyjnej oferty spędzania wolnego czasu obejmującej propozycje kulturalne, sportowe i inne inicjatywy aktywizujące. Zadanie to ma na celu uaktywnienie i odciągnięcie młodych ludzi od zagrożeń patologicznych.

Wzmocnienie wyposażenia infrastrukturalnego

Wyposażenie w infrastrukturę techniczną jest jednym z ważniejszych determinantów rozwoju, elementem istotnym w ocenie atrakcyjności inwestycyjnej regionu, jak i jakości życia.

Wzmocnienia wymaga przede wszystkim infrastruktura komunikacyjna. Ważnym problemem rozwoju powiatu jest ruch tranzytowy, odbywający się przez centrum Radomska. Dzięki budowy obwodnicy zwiększy się otwartość komunikacyjna powiatu, zwiększy się bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz przyczyni się do eliminacji uciążliwości środowiskowej ruchu tranzytowego przez ograniczenie hałasu komunikacyjnego, emisji zanieczyszczeń powietrza, itp.;

Ważnym problemem jest także zły stan nawierzchni znacznej części dróg powiatowych. Ich modernizacja poprawi zewnętrzną i wewnętrzną dostępność komunikacyjną, usprawni poruszanie się w granicach powiatu oraz poprawi bezpieczeństwo drogowe.

Wzmocnienie wyposażenia infrastrukturalnego to także budowa zbiorników retencyjnych na rzekach poprawiających bezpieczeństwo przeciwpowodziowe oraz modernizacja linii przesyłowych energii elektrycznej zmniejszającej awaryjność w dostawie energii elektrycznej i wpływającej na atrakcyjność inwestycyjną powiatu radomszczańskiego.

Ochrona zasobów środowiska naturalnego

Powiat radomszczański posiada liczne walory środowiskowe – rzeki, parki krajobrazowe, rezerwaty i pomniki przyrody, które jednak znajdują się w zasięgu oddziaływania kopalni węgla brunatnego w Bełchatowie, negatywnie wpływającego na stan środowiska w powiecie. Odpowiedni rozwój powiatu, z uwzględnieniem zasady ekorozwoju, wymaga przede wszystkim uregulowania gospodarki odpadami stałymi i płynnymi, stworzenie systemu segregacji, składowania i utylizacji odpadów, likwidacji dzikich wysypisk śmieci oraz wprowadzenie systemu edukacji ekologicznej wśród mieszkańców powiatu. Dla poprawy warunków życia na terenach wiejskich, ochrony zasobów naturalnych i kreowania postaw dla rozwoju agroturystyki konieczna jest regulacja gospodarki ściekowej na obszarach wiejskich. Dla poprawy stanu środowiska naturalnego i do stworzenia odpowiednich warunków dla rozwoju turystyki korzystny wpływ będzie mieć zwiększenie lesistości powiatu, ochrona niepowtarzalnych zasobów środowiska przyrodniczego oraz kreowanie proekologicznego wizerunku powiatu.[2]

Rozwój zasobów ludzkich

Jednym z głównych celów powiatu radomszczańskiego jest podniesienie ogólnego poziomu wykształcenia poprzez zwiększenie dostępności do edukacji, zwiększenie przedsiębiorczości wśród mieszkańców i ich inicjatywności oraz ograniczenie bezrobocia. W celu realizacji tych przedsięwzięć pozytywny wpływ będzie mieć stworzenie filii uczelni wyższej na terenie powiatu. Studia w miejscu zamieszkania są tańsze i bardziej dostępne dla większej liczby mieszkańców. Zadanie to wymaga wskazania kierunków nauczania, tak aby absolwenci tej szkoły mieli szanse znalezienia pracy na regionalnym rynku.

Dobrym rozwiązaniem jest także stworzenie funduszu stypendialnego dla uzdolnionej młodzieży z rodzin o trudnych warunkach materialnych. Zadaniem władz powiatowych jest także motywowanie i wywalanie wśród młodzieży postaw przedsiębiorczych, kreatywnego podejścia do rozwiązywania własnych problemów i zwiększenie motywacji do działania na rzecz własnego środowiska.

Rozwój zasobów ludzkich wiąże się także z poprawą jakości nauczania w szkołach średnich, wspieraniem aktywności i przedsiębiorczości wśród młodzieży oraz wprowadzeniem do szkół programu edukacji europejskiej.[3]

[1] Strategia Rozwoju Powiatu Radomszczańskiego-Starostwo Powiatowe w Radomsku,s.6.

[2]Program Ochrony Środowiska Powiatu Radomszczańskiego, Łódź 2003r.,s.45

[3] Op.cit. Strategia Powiatu Radomszczańskiego….,s.23.

Etapy tworzenia strategii jednostki samorządu terytorialnego

5/5 - (6 votes)

Strategia łączy w sobie problematykę społeczną, ekologiczną, gospodarczą i przestrzenną. Odchodzi się w niej od struktury działowo-gałęziowej na rzecz podejścia problemowego wyróżniającego trzy sfery: społeczną, produkcyjną i ekologiczną wraz z infrastrukturą techniczną. Analiza relacji między tymi sferami pozwala na określenie podstawowych mechanizmów rozwoju powiatu, identyfikację istniejących i potencjalnych konfliktów oraz szans i zagrożeń rozwoju. Punktem wyjścia do formułowania strategii jest diagnoza zorientowana ku przyszłości, pozwalająca na całościową ocenę stanu istniejącego oraz wskazanie głównych trendów i kluczowych problemów rozwoju. Efektem wieńczącym strategię jest zestawienie polityk i programów rozwoju, dostosowanych do rzeczywistych możliwości organizacyjnych i finansowych danej jednostki.

Strategia rozwoju jednostki samorządowej najczęściej sprowadza się do następujących elementów:

1.Oceny przebiegu procesów rozwojowych w przeszłości. Plany dotyczące przyszłości powinny być budowane na podstawie sukcesów w przeszłości i uwzględniać wnioski z poprzednio popełnionych błędów. Taka ocena procesów rozwojowych w przeszłości stanowi pierwszy ważny krok w planowaniu nowej strategii rozwoju. Jest to jednocześnie faza zbierania użytecznych danych oraz wskazywania rodzajów i kierunków ich zbierania. Faza ta, poprawnie przygotowana, ułatwia późniejszą pracę nad planowaniem strategii oraz podnosi efektywność tego procesu. Główny akcent analizy położony jest na stronę pragmatyczną i organizacyjną.

2. Rozpoznania głównych trendów rozwojowych lokalnych firm. Kondycja lokalnych firm rozpoznawana jest pod kątem ich słabych i mocnych stron (tzw. analiza słabości i siły). Analiza ta jest przeprowadzana na tle wyników analizy słabości i siły ogólnokrajowej oraz na tle innych porównywalnych obszarów (powiatów). Jest to proces niezbędny, aby przez zebrane w nim informacje lokalni decydenci dostrzegli najlepsze szanse inwestowania, sugerowali niezależnym inwestorom, a także mogli opracować program i kierunki polityki rozwoju. Konieczne jest także w tej fazie uwzględnienie kierunków i przesunięć w układach politycznych i społecznych, a także zmian ekonomicznych i technologicznych, tak charakterystycznych dla gospodarki rynkowej.

3.Analizy mocnych i słabych stron oraz szans i zagrożeń układu lokalnego (SWOT). Analiza SWOT to metoda, która obejmuje badanie sił i słabości organizacji oraz szans i zagrożeń otoczenia w podejściu „z zewnątrz do wewnątrz” i „od wewnątrz na zewnątrz”[1]. W etapie tym chodzi o wyodrębnienie silnych i słabych stron układu lokalnego, lub też analizę barier i potencjałów rozwojowych jednostki terytorialnej. Strategia lokalnego rozwoju ekonomicznego powinna być tak projektowana, aby wykorzystać silne strony lokalnych partnerów inwestujących w powiecie. W etapie tym wyróżniamy także dwa poziomy szans i zagrożeń: szanse i zagrożenia zewnętrzne-niezależne od powiatu, oraz szanse i zagrożenia wewnętrzne-zależne od powiatu. Jest to „niezbędne, jeżeli elementami strategii ogólnej mają być tzw. analizy sektorowe i odpowiadające im polityki szczegółowe. Właśnie w takim ujęciu szanse wewnętrzne i zagrożenia wewnętrzne stanowią istotny element dobrego zapisu strategii (sektorowych) cząstkowych i strategii ogólnej”[2].

4.Formułowania celów programu rozwojowego. Proces formułowania celów i zadań jest niezbędną fazą opracowania planu działania. Skuteczny program rozwojowy zawiera kilka podstawowych celów, a zadaniem planu jest doprowadzenie do ich osiągnięcia. W fazie tej społeczności lokalne muszą wybierać jakie projekty będą realizowane oraz jakie nakłady będą przeznaczone na realizację tych projektów.

5. Przygotowania planu wdrażania. Celem takiego planu jest takie opracowanie strategii realizacyjnej, które wiąże cele i zadania do realizacji w układzie czasowym i podmiotowym z jednoczesnym podporządkowaniem tym podmiotom zakresów odpowiedzialności. Istotą tej fazy planu jest precyzja w opracowywaniu harmonogramu realizacyjnego i zakresów odpowiedzialności podmiotowej. Stanowi ona podstawowe źródło informacji niezbędnej dla stałego monitoringu skuteczności wdrażania strategii.

6. Ponownej analizy pojawiających się problemów w porównaniu z ujętymi w planie strategiami rozwojowymi. Analiza ta polega na stałym uwzględnianiu sprzężeń zwrotnych między decyzjami realizacyjnymi a realizacyjnymi skutkami inwestycyjnymi i zmieniającą się rzeczywistością. Metoda ta stanowi ważne źródło informacji, na podstawie których przeprowadzana jest stała weryfikacja i dopasowywanie przyjętych strategii do zmieniającego się otoczenia.

[1] G.Gierszewska, M.Romanowska „Analiza strategiczna przedsiębiorstw”, PWE W-wa 2002, s.235

[2] T.Markowski „Zarządzanie rozwojem miast”, PWN, W-wa 1999 r.,s.185

Odpowiedzialność odszkodowawcza

5/5 - (11 votes)

Odpowiedzialność odszkodowawcza, głównie związana z gałęzią prawa cywilnego, polega na prawnej konieczności naprawienia szkody wyrządzonej innemu. Warto jednak pamiętać, że nie jest to zasada absolutna i każdy przypadek, czyli każde zdarzenie, które doprowadziło do powstania szkody, podlega indywidualnej ocenie.

Zakończenie postępowania egzekucyjnego, w ramach którego dokonano sprzedaży rzeczy lub wykonano prawo majątkowe, oznacza zakończenie ochrony praw osoby trzeciej przed organem egzekucyjnym, a także kończy drogę powództwa egzekucyjnego. Art. 168a przewiduje możliwość wniesienia pozwu o odszkodowanie w przypadku, gdy egzekucja już została zakończona przez sprzedaż rzeczy lub wykonanie prawa majątkowego.

Osoba, która rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego, które podlegały egzekucji przez sprzedaż rzeczy lub wykonanie prawa majątkowego, może wnieść pozwu o odszkodowanie w celu dochodzenia swoich praw.

Ważne jest, że roszczenia odszkodowawcze przysługują osobie trzeciej niezależnie od tego, czy wcześniej podjęła ona próby odwołania się do organu administracyjnego w celu uzyskania zwolnienia zajętego przedmiotu lub prawa spod egzekucji.

Zgodnie z artykułem 168b, zobowiązany ma prawo dochodzić odszkodowania za szkody wyrządzone wskutek naruszenia przepisów prawa w trakcie egzekucji administracyjnej lub postępowania zabezpieczającego. Osobą powodową w takiej sytuacji będzie zawsze zobowiązany wymieniony w tytule wykonawczym. Pozwany z kolei to wierzyciel lub organ egzekucyjny wymieniony w tytule wykonawczym. Podstawą odpowiedzialności cywilnoprawnej dłużnika jest artykuł 415 i następne Kodeksu Cywilnego. Zobowiązany musi udowodnić, że ponosi szkodę w wyniku niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej lub postępowania zabezpieczającego przez wierzyciela lub organ egzekucyjny.

Z kolei artykuł 168c reguluje kwestie odpowiedzialności cywilnej dłużnika za niewykonanie obowiązków związanych z zajętą wierzytelnością, o których mowa w ustawie egzekucyjnej.

Podstawą odpowiedzialności cywilnoprawnej dłużnika jest art. 415 i n. KC. wierzyciel, wytaczając powództwo o odszkodowanie, musi wykazać, że dłużnik nie wykonał lub nienależycie wykonał ciążące na nim obowiązki związane z realizacją zajęcia egzekucyjnego czy też zabezpieczającego wierzytelności lub prawa majątkowego. Przesłanką odpowiedzialności cywilnej dłużnika zajętej wierzytelności jest istnienie związku przyczynowego między powstaniem szkody a niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem ciążących na dłużniku obowiązków związanych z realizacją zajęcia egzekucyjnego lub zabezpieczającego wierzytelności lub prawa majątkowego.[1]

Wskazuje się, że w przypadku powstania szkody wierzyciel może wytoczyć powództwo o jej naprawienie zarówno przeciwko wierzycielowi, jak i przeciwko pracownikowi tego dłużnika, który podejmował określone działania.[2]

[1] R. Hausner, Z. Leoński, Postępowanie w administracji – Komentarz. Warszawa 2003, s. 253

[2] Ibidem, s. 253.

Domniemanie prawne

5/5 - (8 votes)

praca magisterska z administracji

Domniemanie prawne jest zagadnieniem o wiele bardziej skomplikowanym od domniemania faktycznego, wywołującym liczne kontrowersje w nauce prawa.

Domniemanie prawne polega na tym, że „norma prawna w sytuacjach określonych w tzw. przesłance domniemania, mocą swych postanowień nakazuje przyjęcie faktów orzeczonych w tzw. wniosku domniemania bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.”[1]

Domniemanie prawne jest ustanowione przez prawo, wniosek co do istnienia pewnego faktu wyciąga sama ustawa i organ musi się do tego zastosować. Domniemanie prawne wiąże organ, jednak może ono zostać obalone w tych wypadkach, w których ustawa tego nie wyłącza.[2] W przypadku domniemania prawnego, sam przepis prawa wysuwa wniosek i zobowiązuje organ prowadzący postępowanie.

„Przesłanka domniemania prawnego, którą może być fakt jednostkowy lub zespół faktów powinna być udowodniona, zgodnie z wszystkimi wymogami reguł dowodowych.”[3]

Konstrukcją domniemań prawnych posługuje się ustawodawca często w przepisach prawa cywilnego materialnego, a także w przepisach prawa rodzinnego i opiekuńczego. Występują one również w przepisach procesowych.

W przypadku domniemania prawnego ustawodawca wysuwa wnioski nie pozostawiając w tej materii żadnej wolności organowi prowadzącemu postępowanie.

Domniemania prawne nie są jednolite, dzielą się one na domniemania proste (zwykłe, wzruszalne) i domniemania niezbite (niewzruszalne).

Domniemania proste występują wtedy, gdy ustawa ustanawiając je nie zastrzega, iż domniemanie nie może być obalone przeciwdowodem,[4] czyli możliwe jest dopuszczenie dowodu na przeciwieństwo.

Domniemanie niezbite występuje, gdy postanowienie ustawowe o domniemaniu prawnym zawiera zakaz stwierdzania za pomocą innych dowodów stanu rzeczy sprzecznego z domniemaniem ustanowionym prawnie.[5] Domniemanie niezbite wyłącza dowód na przeciwieństwo.

W doktrynie prezentowany jest pogląd, że domniemanie prawne jest „reliktem formalnej teorii dowodów”. Formalna (legalna) teoria dowodów stanowi, że pewne środki dowodowe korzystają z uprzywilejowania. Polega ona na tym, że moc dowodowa danego środka jest prawnie określona. Jest to tzw. ustawowa ocena dowodów, która jest przeciwna swobodnej ocenie dowodów zabezpieczającej zasadę prawdy obiektywnej. W przypadku domniemań prostych możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwnego i to neutralizuje formalną teorię dowodową. Natomiast domniemanie niezbite stanowi dowód formalny, korzysta z „pełnej mocy dowodowej”, tutaj przeciwdowód jest niemożliwy. W tym przypadku organ administracji, który prowadzi postępowanie, jest związany przepisem ustanawiającym domniemanie prawne niewzruszalne i jest skrępowany w ocenie całokształtu materiału dowodowego. W związku z tym, musi przyjąć to domniemanie jako niezaprzeczalny dowód istnienia określonego faktu, nawet gdyby byłoby to sprzeczne z innymi faktami, stwierdzonymi już za pośrednictwem innych środków dowodowych w postępowaniu dowodowym.[6]

W takiej sytuacji organ nie ma prawa dopuścić do przeprowadzenia dowodu przeciwnego, nawet jeżeli jest przekonany o tym, że fakt, który domniemanie prawne nakazuje przyjąć za udowodniony, nie odpowiada prawdzie.[7]

Z tego względu domniemania niezbite są rzadkością we współczesnym prawie procesowym, a k.p.a. w ogóle ich nie przewiduje. Niektóre domniemania proste mogą się przekształcić w domniemania niezbite. Konstrukcja domniemania niezbitego w polskim systemie prawnym ma bardzo ograniczone zastosowanie. NSA wypowiedział się przeciwko formalnej teorii dowodów, w wyroku z dnia 09.03.1989r., II SA 961/88 orzekł „w świetle art. 75 KPA niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodowej poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi, bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych,”[8] także w wyroku z dnia 27.04.1992r., NSA orzekł „ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z art. 75 KPA.”[9]

Organ powinien respektować domniemanie prawne tak długo, dopóki strona, na niekorzyść której ono przemawia, nie obali go przeciwdowodem. Organ powinien to czynić ze względu na istotę domniemania prawnego ustanowionego przez ustawodawcę, który kierował się interesem społecznym, znacznym stopniem prawdopodobieństwa istnienia faktów objętych domniemaniem oraz ze względu na wyraźny przepis kodeksu.[10]

Organ może zmierzać do obalenia domniemania w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych zgodnie z prawdą, jeżeli będzie miał wątpliwości co do realności domniemania i jeżeli będzie za tym przemawiał interes społeczny.[11] Może to dotyczyć tylko domniemań zwykłych.

Przyjęcie innego faktu, niż tego, który wynika z domniemania prawnego możliwe jest tylko wtedy, gdy dopuszczalny jest dowód przeciwny.[12] Domniemanie prawne wpływa na rozłożenie ciężaru dowodu. Domniemania prawne są ułatwieniem dowodowym, ponieważ zwalniają stronę od ciężaru przeprowadzenia dowodu, są one ustanowione na rzecz osób, które ustawa chce chronić w określonym wypadku.[13]

[1] Z. Gostyński, J. Grabowski, E. Kozłowska, S. Lizer, K. Marszał, J. Samochowiec – „Postępowanie przed organami państwa”, Warszawa 1982r, s. 295.

[2] Por. W. Siedlecki – op. cit., s. 306.

[3] Z. Gostyński, J. Grabowski, E. Kozłowska, S. Lizer, K. Marszał, J. Samochowiec – op. cit., s. 295.

[4] Por. E. Iserzon, J. Starościak – op. cit., s. 159.

[5] Por. E. Iserzon, J. Starościak – op. cit., s. 159.

[6] Por. Z. Janowicz – op. cit., s. 198.

[7] Por. E. Iserzon, J. Starościak – op. cit., s. 159.

[8] Wyrok NSA z dnia 09.03.1989r, II SA 961/88.

[9] Wyrok NSA z dnia 27.04.1992r, III SA 1838/91, ONSA, Nr 2 1992r, poz. 45.

[10] Por. W. Siedlecki – op. cit., s. 307.

[11] Por. W. Siedlecki – op. cit., s. 307.

[12] Por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński – „Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz”, Warszawa 1989r, s. 165.

[13] Por. W. Siedlecki – op. cit., s. 307.

Odpowiedzialność porządkowa

5/5 - (11 votes)

Artykuł 168d przewiduje odpowiedzialność typu administracyjnego, polegającą na ukaraniu karą pieniężną. Kara pieniężna jest typową karą porządkową, stosowaną w przepisach proceduralnych, np. w związku z postępowaniem dowodowym.

Odpowiedzialność dotyczy osoby, która wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi odmawia udzielenia organowi egzekucyjnemu informacji lub wyjaśnień niezbędnych do prowadzenia egzekucji albo udziela fałszywych informacji lub wyjaśnień. W przypadku, gdy informacja lub wyjaśnienia miały być udzielone przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, karę pieniężną nakłada się na odpowiedzialnego pracownika albo na odpowiedzialnego kierownika, jeśli ustalenie takiego pracownika jest utrudnione.

O ukaraniu osoby odmawiającej udzielenia organowi egzekucyjnemu informacji lub wyjaśnień albo udzielającej fałszywych informacji lub wyjaśnień była nieuzasadniona, a także, gdy osoba udzielająca informacji lub wyjaśnień złożyła informacje świadomie fałszywe.

Udostępnienie informacji nie może naruszać obowiązku zachowania przez osobę tajemnicy określonej w odrębnych przepisach.

Omawiana odpowiedzialność powstaje również wówczas, gdy zarządca nieruchomości bez usprawiedliwionej przyczyny nie składa sprawozdania lub nie wykonuje polecenia organu egzekucyjnego.

Taka kara może być nałożona wyłącznie na osobę fizyczną.

W par. 4 tego artykułu przewiduje się odstąpienie od ukarania przez organ egzekucyjny żołnierza w czynnej służbie wojskowej za odmowę udzielenia organowi egzekucyjnemu informacji lub wyjaśnień niezbędnych do prowadzenia egzekucji albo udzielenia fałszywych informacji lub wyjaśnień, przewiduje natomiast obowiązek wystąpienia przez organ egzekucyjny do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Taka regulacja uwzględnia „realia, w których pozostaje żołnierz odbywający czynną służbę wojskową”.[1]

[1] Z. Świeboda, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego. Część druga. Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne, Warszawa 2001, s. 60.