Sytuacja młodzieży w gminie

5/5 - (3 votes)

Aby określić sytuację młodzieży w gminie, konieczne jest przeprowadzenie badań i analiz na temat tej grupy wiekowej. Mogą to być badania ankietowe, wywiady z młodzieżą, a także analiza danych statystycznych dotyczących m.in. edukacji, zatrudnienia, mieszkalnictwa czy aktywności społecznej. Warto także uwzględnić opinie i sugestie młodzieży, by uzyskać pełny obraz ich sytuacji.

Następnie, w oparciu o uzyskane wyniki, można wyciągnąć wnioski i zidentyfikować problemy, z którymi młodzież jest obecnie związana. Może to być np. brak odpowiednich miejsc pracy, niski poziom edukacji, trudności z dostępem do mieszkań czy brak atrakcyjnych form spędzania wolnego czasu.

Na koniec, ważne jest opracowanie strategii i działań, które pomogą rozwiązać występujące problemy i poprawić sytuację młodzieży w gminie. Może to być np. stworzenie programów edukacyjnych i zawodowych, budowa nowych miejsc rekreacji czy rozwijanie inicjatyw społecznych i kulturalnych dla młodzieży.

Ważnym zadaniem poruszonym w Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych Gminy Osiek jest stworzenie perspektyw dla dzieci i młodzieży. Kluczowym zagadnieniem do rozwiązania w tym obszarze jest stworzenie na terenie gminy miejsc rekreacji i spędzania wolnego czasu dla młodzieży. Skutecznym sposobem pokonania tej kwestii byłoby powstanie Centrów Kultury na terenie Gminy Osiek (w obu sołectwach). Młodzież mogłaby rozwijać swoje talenty intelektualne i sportowe. Aktywizacja młodzieży w kierunku sportowym wymaga przede wszystkim odpowiedniej bazy sportowej, która będzie rozbudowywana i modernizowana w oparciu o szkolne obiekty sportowe.

Władze gminy powinny zadbać także o stworzenie ciekawej oferty zatrudnienia na terenie ­­­­­­­­­­gmi­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­ny­­­­­­­­­­­­­ dla młodych ludzi, ponieważ właśnie w tej grupie zjawisko bezrobocia jest powszechne. Rozpoczynanie życia zawodowego od pobierania zasiłku może wywołać negatywne i głębokie skutki w sferze społecznej, czego przykładem może być emigracja ludzi w celu znalezienia pracy do większych ośrodków miejskich lub za granice. Konieczne jest pobudzenie aktywności społeczno – gospodarczej w tej grupie mieszkańców.

W celu stworzenia perspektyw dla dzieci i młodzieży gmina skupia swoją uwagę na następującej działalności (realizatorzy i podmioty wspierające to: Wójt Gminy, Gminna Biblioteka Publiczna, Stowarzyszenie Wspierające, Szkoły, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Osieku)

  1. Tworzenie i wdrażanie programów w zakresie wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży.
  2. Ułatwienie dostępu do sieci poradnictwa i wspierania w sytuacjach kryzysowych i poradnictwa zawodowego dla młodzieży.
  3. Powstanie Centrum Kultury w celu poprawy oferty kulturalno – rozrywkowej.
  4. Utworzenie sieci świetlic środowiskowych dostępnych dla wszystkich dzieci.
  5. Pomoc w uzyskaniu stypendiów socjalnych dla dzieci i młodzieży  najbardziej uzdolnionych, niepełnosprawnych i znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.
  6. Podjęcie działań w kierunku organizacji alternatywnych form spędzania czasu wolnego przez dzieci i młodzież.
  7. Wzrost oferty zatrudnienia dla ludzi młodych – zatrzymanie ich na terenie gminy.
  8. Rozwinięcie istniejącej sieci ogólnodostępnych punktów korzystania z Internetu dla wszystkich zainteresowanych.

Istotnym zadaniem priorytetowym gminy są również działania na rzecz integracji osób niepełnosprawnych, starszych i przewlekle chorych. Nieodzowne jest wspieranie procesów rozwojowych dzieci i młodzieży, by umożliwić im samodzielność w życiu dorosłym. W przypadku dzieci niepełnosprawnych najważniejsza staje się rehabilitacja zdrowotna, dostęp do lekarzy specjalistów, turnusów rehabilitacyjnych, a także dostęp do edukacji poczynając od przedszkoli po uniwersytety.

W serwisie z pracami dyplomowymi pracedyplomowe.eu znajdziecie wiele prac z zakresu samorządu terytorialnego – prace dyplomowe z samorządu terytorialnego. Polecamy! Wszystkie prace są z przypisami i bibliografią.

Istota samorządu terytorialnego

5/5 - (3 votes)

Samorząd terytorialny jest systemem rządzenia, w którym lokalne społeczeństwo ma bezpośredni wpływ na podejmowanie decyzji dotyczących swojego otoczenia. Jest to forma demokratycznej samoopieki, w której władza wykonawcza, ustawodawcza i sądownicza jest zdecentralizowana i powierzona w ręce samorządów lokalnych, takich jak gminy, powiaty czy województwa. Celem samorządu terytorialnego jest zapewnienie bardziej efektywnego i skutecznego zarządzania sprawami lokalnymi poprzez umożliwienie lokalnym władzom i społeczeństwu udziału w procesie podejmowania decyzji. Samorząd terytorialny opiera się na zasadzie samodzielności i suwerenności jednostek samorządu, z zachowaniem zasad równości i pomocniczości.

Samorząd zgodnie z definicją są to grupy społeczne oraz ich reprezentacje, które zostały powołane przez przepisy prawa w celu sprawowania funkcji administracji publicznej w zdecentralizowanych formach. Chodzi w tej definicji o podmioty zaliczane do podmiotów prawa publicznego, a nie prywatnego (cywilnego).

Samorząd jest więc jedną z postaci administracji zdecentralizowanej.

Cechy samorządu to:

  • decentralizacja, czyli zarządzanie odbywa się na zasadach samodzielności, a wkraczanie w formie nadzoru w działalność samorządu jest możliwe wyłącznie w formach przewidzianych ustawą i nie może naruszać samodzielności samorządu.
  • korporacyjny, czyli samorząd ma charakter zrzeszeniowy – przepisy prawne muszą gwarantować różnym grupom społecznym oraz wyłonionym przez te grupy organom prawo do zarządzania swoimi własnymi sprawami; grupy rozstrzygają swoje sprawy bezpośrednio lub przez wyłonione przez siebie organy – właśnie samorządy.
  • członkiem samorządu staje się z mocy ustawy, a nie dobrowolnie z mocy własnego oświadczenia woli.
  • grupy te uczestniczą w wykonywaniu samorządu obligatoryjnie z mocy ustawy.
  • grupy oraz ich organy wykonują zadania należące do administracji publicznej
  • istnienie odrębnej osobowości prawnej (czyli osobowość publicznoprawna).

Cechami samorządu terytorialnego są:

  1. Samodzielność: samorządy terytorialne posiadają władzę decyzyjną i administracyjną niezbędną do rozwiązywania problemów lokalnych.
  2. Bezpośrednia demokracja: samorządy terytorialne opierają się na bezpośredniej demokracji, co oznacza, że decyzje podejmowane są przez wybieranych przedstawicieli lokalnej społeczności.
  3. Subsydiarność: samorządy terytorialne pełnią funkcje pomocnicze wobec władz centralnych i służą do realizacji zadań zleconych im przez te władze.
  4. Odpowiedzialność: samorządy terytorialne są odpowiedzialne za swoje działania i decyzje przed lokalną społecznością.
  5. Samofinansowanie: samorządy terytorialne powinny być samofinansujące się, czyli powinny generować własne środki finansowe potrzebne do realizacji swoich zadań.
  6. Partnerska współpraca: samorządy terytorialne powinny współpracować ze sobą w celu rozwiązywania problemów i realizacji wspólnych celów.
  7. Transparentność i jawność: działania samorządów terytorialnych powinny być jawne i transparentne, co oznacza, że lokalna społeczność powinna mieć dostęp do informacji i decyzji podejmowanych przez samorządy.

Samodzielność jest jedną z kluczowych cech samorządu terytorialnego. Oznacza ona, że samorządy terytorialne posiadają władzę decyzyjną i administracyjną niezbędną do rozwiązywania problemów lokalnych. W praktyce oznacza to, że samorządy terytorialne mogą podejmować decyzje i wdrażać działania dotyczące spraw lokalnych, niezależnie od władz centralnych. Taka samodzielność pozwala na bardziej efektywne i skuteczne zarządzanie sprawami lokalnymi, uwzględniając potrzeby i oczekiwania lokalnej społeczności.

Bezpośrednia demokracja jest kolejną ważną cechą samorządu terytorialnego. Polega ona na tym, że decyzje podejmowane są przez wybieranych przedstawicieli lokalnej społeczności, a nie przez władze centralne. W praktyce oznacza to, że mieszkańcy danego regionu mają wpływ na decyzje dotyczące ich życia codziennego, a ich głos jest brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Bezpośrednia demokracja umożliwia lepsze dopasowanie działań samorządu do potrzeb i oczekiwań lokalnej społeczności, a także zwiększa zaangażowanie i aktywność mieszkańców w sprawy swojej lokalnej społeczności.

Subsydiarność to zasada, zgodnie z którą decyzje i działania powinny być podejmowane na najniższym możliwym poziomie władzy. W przypadku samorządu terytorialnego oznacza to, że decyzje i działania dotyczące spraw lokalnych powinny być podejmowane przez samorządy terytorialne, a nie przez władze centralne. Zasada subsydiarności pozwala na bardziej efektywne i skuteczne rozwiązywanie problemów lokalnych, ponieważ decyzje i działania są podejmowane przez lokalnych przedstawicieli, którzy znają potrzeby i oczekiwania lokalnej społeczności. W ten sposób samorządy terytorialne stają się bliższe swoim mieszkańcom i są w stanie lepiej odpowiadać na ich potrzeby.

Odpowiedzialność jest kolejną ważną cechą samorządu terytorialnego. Oznacza ona, że samorządy terytorialne są odpowiedzialne za podejmowanie i realizację decyzji oraz działań, które wpłyną na życie lokalnej społeczności. Samorządy terytorialne są zobowiązane do udzielania odpowiedzi na pytania i wątpliwości mieszkańców, a także do udzielania informacji o swoich działaniach i wydatkach. Odpowiedzialność samorządu terytorialnego jest także oceniana przez mieszkańców, którzy mają prawo do kontrolowania i oceny jego działań. W ten sposób samorządy terytorialne są zachęcane do działania w sposób odpowiedzialny i transparentny, co przekłada się na lepszą jakość życia lokalnej społeczności.

Samofinansowanie to kolejna ważna cecha samorządu terytorialnego. Oznacza ona, że samorządy terytorialne powinny być w stanie finansować swoje działania z własnych środków, bez konieczności otrzymywania dodatkowej pomocy od władz centralnych. Samorządy terytorialne uzyskują środki z różnych źródeł, takich jak podatki, opłaty lokalne i dotacje. Dzięki samofinansowaniu samorządy terytorialne mają większą swobodę w podejmowaniu decyzji i realizacji swoich projektów, bez konieczności uzależniania się od władz centralnych. W ten sposób samorządy terytorialne stają się bardziej niezależne i zaradne, co przekłada się na lepszą jakość życia lokalnej społeczności.

Partnerska współpraca jest kolejną ważną cechą samorządu terytorialnego. Oznacza ona, że samorządy terytorialne powinny współpracować z innymi instytucjami, organizacjami i grupami społecznymi w swoim regionie. Współpraca ta może być realizowana na różne sposoby, np. poprzez wspólne projekty i inicjatywy, wymianę doświadczeń i wiedzy, czy też współpracę w dziedzinie planowania i zarządzania. Partnerska współpraca pozwala samorządom terytorialnym na lepsze rozumienie potrzeb i wymagań lokalnej społeczności oraz na skuteczniejsze działanie na rzecz jej rozwoju. W ten sposób samorządy terytorialne stają się bardziej otwarte i zaangażowane, co przekłada się na lepszą jakość życia lokalnej społeczności.

Transparentność i jawność to kolejne ważne cechy samorządu terytorialnego. Oznaczają one, że działania samorządu terytorialnego powinny być przejrzyste i dostępne dla wszystkich. Samorządy terytorialne powinny prowadzić swoje sprawy w sposób otwarty, umożliwiając mieszkańcom dostęp do informacji na temat swoich decyzji, działań i wydatków. W ten sposób samorządy terytorialne budują zaufanie i lojalność wśród lokalnej społeczności oraz zapewniają, że ich działania są uczciwe i odpowiedzialne. Transparentność i jawność to także ważne elementy demokracji, pozwalające na kontrolę i nadzór nad działaniami władz publicznych.

W serwisie pracedyplomowe.eu znajdziecie wiele prac z zakresu samorządu terytorialnego – prace dyplomowe z samorządu terytorialnego. Polecamy! Wszystkie prace są z przypisami i bibliografią.

Fundusz Spójności

5/5 - (4 votes)

podrozdział pracy magisterskiej

Powody utworzenia

Fundusz Spójności utworzony został na mocy Traktatu z Maastricht o utworzeniu Unii Europejskiej z 1991 roku, który wszedł w życie w 1993 roku. Fundusz Spójności został utworzony w celu zmniejszenia różnic w poziomie gospodarczym i społecznym krajów i regionów Unii Europejskiej. Różnice w poziomie gospodarczym pojawiły się wraz z przystąpieniem do Unii kolejnych państw członkowskich, których wyniki gospodarcze odbiegały od wyników krajów najbardziej rozwiniętych. W dłuższej perspektywie zapewnienie równowagi ekonomicznej i społecznej państw członkowskich było związane z planami wprowadzenia unii gospodarczej i walutowej. Fundusz Spójności miał zapewnić wsparcie finansowe dla dużych inwestycji w rozwój lub modernizację infrastruktury transportowej i środowiskowej.

Przed rozszerzeniem Unii Europejskiej w maju 2004 roku cztery kraje korzystały ze wsparcia Funduszu Spójności: Grecja, Hiszpania, Irlandia i Portugalia. Od 1 stycznia 2004 roku Irlandia nie kwalifikuje się już do wsparcia z Funduszu Spójności. Dzięki pomocy Funduszu Spójności kraje te mogły spełnić kryteria konwergencji dla unii gospodarczej i walutowej oraz kontynuować inwestycje w infrastrukturę. Od 1 maja 2004 roku, oprócz wyżej wymienionych państw członkowskich, z pomocy Funduszu Spójności skorzystało 10 nowych państw członkowskich, w tym Polska.

Cele

Fundusz Spójności jest instrumentem polityki strukturalnej Unii Europejskiej, ale nie jest klasyfikowany jako fundusz strukturalny. Pomoc z Funduszu Spójności ma zasięg krajowy, a nie regionalny, jak w przypadku funduszy strukturalnych. Ogólnym celem funduszu jest wzmocnienie spójności społecznej i gospodarczej Unii poprzez finansowanie dużych projektów tworzących spójną całość w dziedzinie środowiska i infrastruktury transportowej. Pomoc Unii Europejskiej dla sektorów środowiska i transportu odzwierciedla filozofię trwałego i zrównoważonego rozwoju. Chodzi o zwiększenie wydajności i konkurencyjności gospodarki, głównie poprzez rozwój infrastruktury transportowej, ale jednocześnie nie kosztem środowiska i jego zasobów, a więc kosztem przyszłych pokoleń.

Fundusz Spójności współfinansuje przede wszystkim projekty rozwoju infrastruktury publicznej. Pomiędzy projektami dotyczącymi infrastruktury środowiskowej i transportowej musi być zachowana równowaga w podziale środków, która została ustalona na poziomie 50% dla każdego sektora.

Warunki udzielania pomocy

Środki z Funduszu Spójności są przeznaczone dla państw członkowskich, których produkt narodowy brutto (PNB) na jednego mieszkańca jest niższy niż 90% średniej krajów Unii Europejskiej i w których opracowano program spełnienia kryteriów konwergencji określonych w artykule 104 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W przypadku, gdy państwo członkowskie nie przestrzega Programu Konwergencji dla Unii Gospodarczej i Walutowej, przyznane fundusze mogą zostać wstrzymane.

Projekty finansowane z Funduszu Spójności powinny być zgodne z postanowieniami Traktatów, instrumentami przyjętymi na ich podstawie oraz z politykami Wspólnoty, w tym z polityką ochrony środowiska, transportu, sieci transeuropejskich, konkurencji i zamówień publicznych.

Budżet

Przy określaniu alokacji środków z Funduszu Spójności dla danego kraju bierze się pod uwagę liczbę ludności, PNB na głowę mieszkańca, powierzchnię kraju oraz inne czynniki społeczno-ekonomiczne, np. deficyt infrastruktury transportowej w kraju odbiorcy. Pomoc z Funduszu wraz z transferami z funduszy strukturalnych nie powinna przekraczać 4% PKB kraju beneficjenta.

Zgodnie z postanowieniami Traktatu o Przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, na lata 2004-2006 Unia Europejska przyznała środki finansowe na zobowiązania (obowiązki) podjęte przez nowe państwa członkowskie w ramach interwencji Funduszu Spójności w wysokości 7 590,5 mln euro według cen z 1999 roku.

Biorąc pod uwagę kryteria stosowane przy określaniu wstępnego przydziału środków oraz wysokość środków przeznaczonych na zobowiązania w obecnym okresie programowania, przydział dla Polski, zgodnie z postanowieniami Traktatu o Przystąpieniu, waha się pomiędzy 45,65% a 52,72% całkowitego przydziału. Oznacza to, że począwszy od 2004 roku roczne zobowiązania dla Polski będą się wahać w następujących przedziałach (według cen z grudnia 2003 roku):

Rok Zakresy zobowiązań dla Polski w mln euro Średnie zobowiązania dla Polski w mln euro
2004 1312,9 – 1516,3 1 414,6
2005 1086,5 – 1254,7 1 170,6
2006 1478,9 – 1707,9 1 593,4
2004-2006 3878,3 – 4478,9 4178,6

Tym samym średnia alokacja dla Polski w okresie 2004-2006 wynosi 4178,6 mln EUR. Zgodnie z rozporządzeniem Rady 1164/94/WE środki z Funduszu Spójności przyznane Polsce będą w równym stopniu wspierać oba obszary priorytetowe: środowisko i transport.

Zadania samorządu gminnego w rozwiązywaniu problemów społecznych

5/5 - (3 votes)

Wstęp pracy licencjackiej

Samorząd gminny odgrywa kluczową rolę w rozwiązywaniu problemów społecznych, które dotykają lokalnej społeczności. Wiele zadań, które stoją przed samorządem gminnym, jest niezbędnych dla poprawy jakości życia mieszkańców, a także dla zapewnienia im bezpieczeństwa i poczucia komfortu. Władze gminne są odpowiedzialne za realizację wielu ważnych projektów, które pomagają rozwiązać różne problemy społeczne, takie jak bezdomność, ubóstwo, brak dostępności do opieki medycznej, niedostateczna edukacja, brak kultury i rozrywki, niebezpieczeństwa dla bezpieczeństwa publicznego, degradacja środowiska i inne.

Celem niniejszej pracy dyplomowej jest zbadanie zadań samorządu gminnego w rozwiązywaniu problemów społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem ich skuteczności i wpływu na lokalną społeczność. Praca będzie się skupiać na analizie działań podejmowanych przez gminy w Polsce, jak również na porównaniu ich z praktykami stosowanymi w innych krajach. Ponadto, praca będzie zawierać wnioski i rekomendacje dotyczące usprawnienia działań samorządu gminnego w zakresie rozwiązywania problemów społecznych.

Wyniki tej pracy będą przydatne dla samorządów gminnych, aby lepiej zrozumieć swoje zadania i obowiązki w zakresie rozwiązywania problemów społecznych, a także dla władz państwowych, aby wesprzeć gminy w realizacji tych zadań. Będzie również przydatna dla naukowców i praktyków zajmujących się społeczną polityką lokalną, jako źródło wiedzy na temat efektywnych sposobów rozwiązywania problemów społecznych na szczeblu lokalnym. Warto podkreślić, że samorząd gminny jest blisko związany z mieszkańcami, co pozwala na lepsze zrozumienie ich potrzeb i oczekiwań. Dlatego też jest on szczególnie ważnym aktorem w procesie rozwiązywania problemów społecznych i budowania zdrowej i zintegrowanej społeczności.

Aby dokładnie przebadać temat, będzie wykorzystana metodologia opierająca się na literaturze i badaniach empirycznych. Praca będzie również uwzględniać opinie ekspertów i praktyków z branży, aby uzyskać pełen obraz sytuacji.

Wniosek, do którego dojdziemy w trakcie naszej pracy, będzie miał znaczące znaczenie dla poprawy jakości życia mieszkańców, jak również dla rozwoju lokalnej społeczności. Dlatego też, jest to temat szczególnie ważny i aktualny, który wymaga dogłębnego zbadania.

Mamy nadzieję, że nasza praca dyplomowa przyczyni się do rozwoju wiedzy na temat roli i zadań samorządu gminnego w rozwiązywaniu problemów społecznych, a także stanowić będzie ważne źródło informacji dla wszystkich zainteresowanych tematyką.

podrozdział pracy licencjackiej

Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, ma kilka zadań w rozwiązywaniu problemów społecznych:

  1. Tworzenie i prowadzenie świetlic, domów kultury, bibliotek i innych miejsc dostępnych dla mieszkańców.
  2. Organizowanie imprez i wydarzeń kulturalnych.
  3. Zaspokajanie potrzeb zdrowotnych mieszkańców, np. poprzez utrzymanie i dostosowywanie sieci szpitali, przychodni i aptek.
  4. Wsparcie rodzin i osób potrzebujących, np. poprzez programy pomocy finansowej i opiekuńczej.
  5. Dbanie o bezpieczeństwo publiczne, np. poprzez utrzymanie i modernizację straży pożarnej i policji.
  6. Ochrona środowiska, np. poprzez zarządzanie odpadami i ochronę przyrody.

Jeśli na przykład chodzi o pomoc społeczną, to w gminie jest ona realizowana przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, a w powiecie przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie. Samodzielnymi podmiotami polityki społecznej oddziałującymi na lokalne środowisko są również zakłady pracy. Rozwiązywaniu problemów społecznych sprzyja również działalność klubów i domów kultury oraz pomoc wolontariuszy.

Istotną rolę w lokalnej polityce społecznej w gminie odgrywają również placówki oświatowe, przedszkola, szkoły podstawowe i gimnazja. Prowadzenie szkół ponadgimnazjalnych pozostaje w kompetencji powiatów. Coraz ważniejszą rolę pełnią także organizacje pozarządowe. Ich liczba w miastach jest zdecydowanie większa niż na wsi, gdzie natomiast większą rolę odgrywa pomoc sąsiedzka. Aktywność jednak organizacji pozarządowych pozostawia jeszcze wiele do życzenia. Organizacje pozarządowe działają nie tylko w obszarze pomocy społecznej, ale również w oświacie, kulturze czy rekreacji.

Wśród organizacji pozarządowych szczególne znaczenie mają grupy samopomocy, które pełnią ważną rolę w aktywizacji środowiska lokalnego. Wymagają one specjalnego wsparcia ze strony gminy, polegającego na udostępnieniu pomieszczenia, umożliwieniu korzystania z infrastruktury czy zapewnieniu możliwości fachowych konsultacji. Stosunkowo niewielką rolę w organizowaniu lokalnej społeczności na rzecz systematycznej pomocy potrzebującym odgrywają Kościoły katolickie, inne kościoły i związki wyznaniowe. O ile rola parafii jest rzeczywiście ograniczona, to jednak duże znaczenie ma Caritas, działający w skali ponadlokalnej[1].

Najistotniejszą rolę w kwestii rozwiązywania problemów społecznych w Gminie Osiek odgrywa Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Osieku. Został on powołany uchwałą Rady Gminy w Osieku z dnia 20 lipca 1990 roku, jako wyodrębniona jednostka budżetowa skupiająca zadania z zakresu pomocy społecznej. Ośrodek zatrudnia ogółem siedmiu pracowników. Realizuje on Gminny Program Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Jednostka realizuje zadania wynikające z ustawy o pomocy społecznej i koordynuje rozwiązywanie problemów społecznych w gminie. Ośrodek Pomocy Społecznej jest realizatorem zadań własnych i zleconych. Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy między innymi:

  • opracowanie i wykonanie Gminnej Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych,
  • sporządzenie bilansu potrzeb gminy w zakresie pomocy społecznej,
  • udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym,
  • przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych, celowych,
  • opłacanie składek na ubezpieczenie,
  • sprawienie pogrzebu, w tym osobom bezdomnym,
  • świadczenie usług opiekuńczych osobom samotnym i chorym,
  • przyznanie pomocy rzeczowej, np. w postaci dożywiania dzieci w szkole,
  • praca socjalna.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej należą między innymi:

  • przyznawanie zasiłków stałych,
  • przyznawanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną,
  • opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne,
  • świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi,
  • realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej.

Gmina realizuje także zadania z zakresu dodatków mieszkaniowych (zadanie własne) oraz z zakresu świadczeń rodzinnych (zadanie zlecone).

Państwo nie jest w stanie realizować zadań polityki społecznej bez partnerskiej współpracy z podmiotami lokalnymi oraz regionalnymi. One, z racji swojego umiejscowienia i funkcji są blisko potrzeb indywidualnych oraz społecznych w środowisku zamieszkania. – powtórzenie Podmioty lokalne i regionalne wspólnie z państwem muszą racjonalnie kojarzyć potrzeby i środki na ich zaspokajanie z aktywnością i możliwościami obywateli oraz instytucji wymagających zaspokojenia różnych potrzeb.

[1] A. Kurzynowski (red.), op. cit., s. 307-308.

Zadania gminy – opracowanie i realizacja gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych

5/5 - (6 votes)

podrozdział pracy licencjackiej

Jednym z zadań gminy o charakterze obowiązkowym zgodnie z ustawą o pomocy społecznej[1] (jest „opracowanie i realizacja gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup szczególnego ryzyka”. Do opracowania i realizacji owej strategii niezbędne jest zdiagnozowanie problemów społecznych w zakresie gminy. W oparciu o diagnozę zostaje opracowana strategia rozwiązywania problemów społecznych na najbliższe lata.

Strategia Rozwiązywania Problemów Społecznych powinna stanowić podstawę do realizacji względnie trwałych wzorców interwencji społecznych, które to podejmowane są w celu poprawy stanów rzeczy ocenianych negatywnie. Dokument ten charakteryzuje w szczególności działania publicznych i prywatnych instytucji, które rozwiązują kwestie społeczne. Konieczność opracowania Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych wynika wprost z ustawy o pomocy społecznej. Jednak różnorodność problemów społecznych funkcjonujących w gminie skutkuje koniecznością wzięcia pod uwagę również inny aktów prawnych, które mają bardzo istotny wpływ na kształt i konstrukcje dokumentu i rozwiązywania zadań społecznych w przyszłości. Są to m. in.:

  • ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 z pózn. zm.),
  • ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. Nr 122, poz. 1143 z pózn. zm.),
  • ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001),
  • ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z pózn. zm.),
  • ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z pózn. zm.),
  • ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198).

Oprócz wyżej wymienionych aktów prawnych przy realizacji strategii może zachodzić potrzeba odwołania się również do ustaw i aktów wykonawczych z zakresu ochrony zdrowia, oświaty i edukacji publicznej, budownictwa socjalnego.

Istotną rolę przy formułowaniu Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych pełnią również konsultacje społeczne[2]. Konsultacje społeczne wpisują się w szereg działań samorządu gminnego na rzecz zwiększania partycypacji społecznej w administrowaniu sprawami publicznymi, jak i przewidywalności i przejrzystości lokalnego życia publicznego.

Wyróżniamy pięć podstawowych rodzajów strategii rozwiązywania problemów społecznych.

1. Strategia kar i nagród. Należy ona do strategii najbardziej popularnych i powszechnych. Strategia ta była w przeszłości i jest do dziś realizowana przez prawo i towarzyszą jej instytucje wymiaru sprawiedliwości. Prawo nie jest jednak nieodzownym elementem strategii kar i nagród. Niezbędnym elementem jest natomiast zorganizowany przymus wsparty koniecznością stosowania przemocy. Strategia ta znajduje odwołanie w powszechnie przyjmowanych założeniach, które dotyczą pochodzenia problemów społecznych. Z założeń tych wynika, iż problemy społeczne są konsekwencją działań jednostek naruszających porządek społeczny i jego podstawowe instytucje. Właściwe posługiwanie się karami i nagrodami pozwala albo zapobiec albo rozwiązać określone problemy społeczne – to podstawowe przesłanki kształtujące strategię kar i nagród.

2. Strategia redystrybucji. Nazywana także strategią odpłaty. Możemy ją odnaleźć w najstarszych przekazach prawniczych. Jej klasycznym odpowiednikiem jest tzw. prawo talionu (utożsamiane niekiedy z formułą „oko za oko”). Podstawową funkcją tej strategii jest symboliczne przywrócenie równowagi życia zbiorowego, która została naruszona przez przestępstwo i temu właśnie służyć ma poddawanie zbrodniarza odpowiednim dolegliwościom.

3. Prewencja ogólna i prewencja szczególna. Istotą prewencji ogólnej jest odstraszanie. Nacisk jest kładziony nie tyle na dolegliwość, jaką kara sprawi przestępcy, lecz na nadzieję, że ta dolegliwość zniechęci innych ludzi do popełnienia jeszcze raz tego samego czynu bądź podobnego. Najróżniejsze próby rozwiązywania problemów społecznych oparte na strategii odstraszania są współcześnie podejmowane na szeroką skalę. Podstawowym elementem tej strategii odstraszania jest tworzenie modelu roli negatywnej tj. przedstawianie szerokiej publiczności zachowań uznawanych za niewłaściwe, stwarzające określone problemy tak, by jednocześnie przekonać poszczególne jednostki, że ich konsekwencje ciągną za sobą same niekorzyści. Prewencja szczególna (obezwładnienie) to taki rodzaj strategii rozwiązywania problemów społecznych, który zmierza do pozbawienia ludzi stwarzających te problemy, odpowiednich możliwości działania. Zamysły prewencji szczególnej realizowane są zarówno przez instytucje prawa karnego, jak i system penitencjarny. Regułą prewencji szczególnej kierują się także pracodawcy. Oni, mając na uwadze własny interes, dbają o uniemożliwienie dostępu do określonych stanowisk ludziom, którzy nie zasługują na zaufanie ze względu na swoją przeszłość. Prewencja szczególna znajduje zastosowanie i w działaniach wymiaru sprawiedliwości karnej i w różnych dziedzinach życia zbiorowego.

4. Strategie korekcyjne. Pojawiają się w niej takie elementy jak kara i nagroda, jednak w odróżnieniu od strategii redystrybucji czy prewencji (ogólnej bądź szczególnej) głównie kładzie nacisk na zmianę przesłanek, jakimi kierują się ludzie podejmując takie a nie inne działania, a nie na zmianę indywidualnych zachować tych ludzi. Strategie korekcyjne obejmują całe społeczności. Społeczności te poddawane są działaniu różnorodnych programów sanacyjnych, programów zalecających. Strategie te związane są nierzadko z powrotem do dawnych form życia zbiorowego bądź przyjęciem nowych, rewolucyjnych zasad postępowania.

5. Strategie opiekuńcze. Skierowane głownie na pomoc ludziom ubogim, słabym i cierpiącym. Wspierały również dzieci, ludzi chorych czy też upośledzonych. Z upływem czasu swoim działaniem obejmowały coraz szersze kategorie osób. Dały początek programom mającym na celu pomoc bezrobotnym, imigrantom, matkom samotnie wychowującym dzieci czy ludziom niezdolnym do pracy z racji zaawansowanego wieku. To nieuprzywilejowanie niektórych grup ludności we współczesnych społeczeństwach uznaje się za znaczący problem społeczny. Strategia opiekuńcza wzbudza wiele kwestii spornych i ma swoich przeciwników jak i zwolenników[3].

[ciąg dalszy tej pracy licencjackiej nastąpi…]

[1] Art. 17 ust. 1 Ustawy o pomocy społecznej z dn. 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64 poz. 593 z pózn. zm.).

[2] Konsultacja społeczna – inaczej ludowa. Instytucja demokracji bezpośredniej (inne instytucje: referendum, inicjatywa ludowa, zgromadzenie ludowe). Jej istotą jest wyrażenie przez członków danej zbiorowości, w drodze głosowania, opinii przedstawionej w sprawie. W odróżnieniu od referendum wyniki konsultacji nie są wiążące dla organów władzy publicznej – E. Olejniczak – Szałowska, Prawo do udziału w referendum lokalnym, Wydawnictwo UŁ, Łódź 2002, s. 13.

[3] K. W. Frieske, P. Poławski, op. cit., s. 17.