Odebranie nieruchomości, opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń

5/5 - (6 votes)

praca magisterska z administracji

Dawniej środek ten stosowano dość często, gdy do egzekucji administracyjnej należało opróżnianie lokali mieszkalnych, obecnie, po przejściu tych uprawnień do egzekucji sądowej, stosuje się go wyjątkowo. 22 Niemniej, i w tej dziedzinie mamy do czynienia z egzekucją administracyjną. Sytuację taką przewiduje w szczególności art. 45 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 42, poz. 368 ze zm.), gdzie mowa o przymusowym przekwaterowaniu z lokali pozostających o zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Chociaż w tym względzie są pewne niuanse, ponieważ nie wiadomo, jaki organ egzekucyjny ma być właściwy do przymusowego przekwaterowania żołnierza zawodowego z zajmowanej kwatery-zwraca uwagę rzecznik praw obywatelskich. Decyzję o zwolnieniu kwatery wydaje obecnie dyrektor Agencji. Po jej uprawomocnieniu dyrektor oddziału terenowego Agencji zarządza przymusowe przekwaterowanie. Tymczasem z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wynika, że dyrektor terenowego oddziału Agencji składa jedynie wniosek o przymusowe przekwaterowanie, nie jest natomiast organem egzekucyjnym w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Spory kompetencyjne stwarza również ustalenie organu zobowiązanego do przymusowego przekwaterowania z lokali znajdujących się w zasobach Agencji. 23

Innego przykładu dostarcza art. 25 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 156, poz. 1301), przewidujący wprowadzenie najmu lokalu i budynku w drodze decyzji administracyjnej. Gdy chodzi o inne przykłady stosowania tego środka egzekucyjnego, można tu wskazać na wyegzekwowanie ostatecznych decyzji o wywłaszczeniu, wydawanych na podstawie przepisów art. 112 i n. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Artykuł 141 egzekucji administracyjnej przewiduje zastosowanie tego środka egzekucji także w sytuacjach, gdy chodzi o obowiązek wydania nieruchomości na oznaczony czas. Chodzić tu może o wyegzekwowanie decyzji starosty   wydającego zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości.24

Zastosowanie tego środka egzekucyjnego dotyczy, co do zasady, trwałego odebrania nieruchomości, nie mniej jednak można go stosować również w przypadkach, w których obowiązek poddany egzekucji administracyjnej polega na wydaniu nieruchomości tylko na oznaczony czas. Przykładem takiej sytuacji jest art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.), stanowiący, że w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może udzielić, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Innym przykładem możliwości czasowego odebrania nieruchomości jest art. 90 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.), stanowiący, że w razie zagrożenia bezpieczeństwa zakładu górniczego i jego ruchu oraz urządzeń użyteczności publicznej w związku z ruchem zakładu górniczego, właściwy organ nadzoru górniczego może wydać decyzję zezwalającą na zajęcie nieruchomości na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia i jego skutków. 25

Środek ma zastosowanie, gdy egzekwuje się obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia. Prowadzi on do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia w celu wydania wierzycielowi. W przypadku stosowania tego środka egzekucyjnego egzekucję prowadzi się zarówno przeciwko zobowiązanemu, jak i przeciwko członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. 26

Uchwałą składu siedmiu sędziów SN z 28 maja 1992 r. (III AZP 5/92) „organ egzekucyjny jest właściwy do wydania tytułu wykonawczego, w którym sprzedający zobowiązali się opróżnić i wydać nabywcom nieruchomość. Środek egzekucyjny, polegający na odebraniu nieruchomości (opróżnieniu lokalu), skierowany jest wprawdzie do zobowiązanego, ale wywiera określone skutki także wobec innych osób, które zajmują nieruchomość.”

Przystępując do egzekucji, egzekutor doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia), z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Jeżeli wezwanie to nie odniesie skutku, egzekutor usuwa z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) znajdujące się tu ruchomości i wzywa osoby przebywające na tej nieruchomości lub  w  tym  lokalu  (pomieszczeniu)  do  jego  opuszczenia,  pod  groźbą zastosowania przymusu bezpośredniego. W razie oporu egzekutor podejmuje odpowiednie kroki w celu zastosowania przymusu bezpośredniego. Gdy nieruchomość podlegająca wydaniu albo lokal (pomieszczenia) podlegające opróżnieniu są zamknięte, egzekutor zarządza ich otwarcie. W takim przypadku egzekutor ma obowiązek uprzednio przywołać dwóch świadków i ma prawo wezwać pomocy Policji, a gdy opór stawia żołnierz w czynnej służbie wojskowej – wezwać pomocy organu wojskowego, także organy Straży Granicznej, Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Straży Granicznej. Okolicznością uzasadniającą wezwanie do udziału w postępowaniu organu pomocniczego jest potrzeba usunięcia oporu, który uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie egzekucji.

Ruchomości usunięte z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) egzekutor oddaje zobowiązanemu lub dorosłemu członkowi rodziny albo na przechowanie innej osobie lub na skład. Odpowiednie zastosowanie znajdą tu przepisy art. 835-845 kodeksu cywilnego regulujące istotę umowy przechowania oraz art. 853-859 regulujące istotę umowy składu. Rozwiązanie to stanowi przepis szczególny w stosunku do ogólnej regulacji wynikającej z przepisów kodeksu cywilnego, bowiem zarówno przeniesienie usuniętych ruchomości na inną nieruchomość zobowiązanego lub do innego lokalu (pomieszczenia) zajmowanego przez zobowiązanego, jak też przekazanie ich innej osobie na skład (przechowanie) odbywa się na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. Oznacza to, że również odpowiedzialność z tytułu szkód powstałych w wyniku dokonania tych czynności obciąża zobowiązanego.

Ruchomości oddane na przechowanie lub złożone na skład mogą być, na wniosek osoby przechowującej, sprzedane w drodze licytacji (nie stosuje się licytacji, ale należy zwrócić się do konserwatora zabytków, gdy przedmiot ma wartość historyczną czy artystyczną o nabycie rzeczy po oszacowaniu wartości) albo jednostkom prowadzącym działalność handlową. Dzieje się tak wtedy, jeśli zobowiązany, mimo wezwania, nie odebrał ruchomości oddanych na przechowanie lub złożone na skład w określonym terminie, a koszty przechowania lub składu mogą być wyższe niż wartość tych ruchomości.

  1. Z. Leoński, Administracyjne postępowanie egzekucyjne-problemy węzłowe, Poznań 2003, s. 24.
  2. „Rzeczpospolita”, Kto egzekwuje przekwaterowanie, 2004.03.30, Dział Prawa.
  3. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie…, s. 492.
  4. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 216.
  5. E. Ochendowski, Postępowanie…, s. 271.

Rewolucja w komunikowaniu i jej implikacje dla życia politycznego społeczeństw

5/5 - (3 votes)

Dwudzieste stulecie jest wiekiem komunikacji. Szybki rozwój wiedzy spowodował rozwój wielu technik komunikacyjnych. Do porozumiewania się na odległość wykorzystano elektryczność. Od tego czasu synonimem zwrotu „komunikacja na odległość” staje sie „telekomunikacja”. Oznacza ona „(…) przekazywanie na odległość wiadomości (…) głownie za pomocą sygnałów elektrycznych”(1).

Trudno dziś znaleźć taki sposób porozumiewania się na odległość, który nie byłby telekomunikacja. „Elektroniczna telekomunikacja zmieniła zasadniczo relacje miedzy czasem, przestrzenią i komunikacja społeczno-polityczna”(2).

Pierwsze urządzenia jak: telegraf, teleks, telefon, mimo swoich niewątpliwych zasług w „łączeniu” ludzi, nie zrewolucjonizowały społeczeństw tak radio czy telewizja. Współcześnie zmierzamy w stronę środków komunikacji opartych na kombinacji wszystkich elementów: tekstu, obrazu, bezpośredniej rozmowy, listu, muzyki – możliwości takie daje nam współczesne medium – Internet. Oblicze świata uległo nieodwracalnym zmianom.

Skomplikowaniu ulęgło również „instrumentarium” komunikowania się ludzi. Uporządkowanie jej przeprowadził Edward Sapir, który rozróżnił: „pewne podstawowe techniki, albo procedury prymarne, które są w swej istocie komunikatywne, oraz pewne techniki wtórne, które ułatwiają proces komunikowania się”(3). Wśród pierwotnych procedur komunikowania się znalazły się:

  • mowa,
  • gestykulacja,
  • imitacja jawnego zachowania,
  • społeczna sugestia,

Natomiast do technik wtórnych E. Sapir zaliczył:

  • przekształcenia mowy w symbolikę dostosowana do specjalnych sytuacji,
  • tworzenie fizycznych warunków ułatwiających akty komunikowania(4).

Współczesne media charakteryzują się połączeniem usług wielu typów. Główny nacisk położony jest na interaktywność. Szczególnie ważne transformacje systemu komunikacyjnego dotyczą przejścia od mass mediów do mediów grupowych oraz od kontroli sprawowanej przez nadawcę do kontroli odbiorcy. Holenderscy eksperci od telekomunikacji J.L.Brdewijk i B. van Kaam. wyróżnili cztery podstawowe wzory komunikowania się:

  • alokucja, termin pochodzi z łaciny i oznacza przemowę dowódcy do żołnierzy, proces rozchodzenia sie informacji przebiega równocześnie od centrum do wielu odbiorców peryferyjnych, np. kazanie, wykład uniwersytecki, koncert, program radiowy i telewizyjny,
  • konwersacja, proces polegający na równoległym komunikowaniu sie jednoczesnych odbiorców i nadawców, np. rozmowa, wymiana listów,
  • konsultacja, proces kierowany przez odbiorcę, który wybiera i korzysta z rożnych źródeł informacji, np. czytanie gazety,
  • rejestracja, proces będący odwrotnością konsultacji, kierowana przez centrum, często bez zgody i wiedzy odbiorców, np. rejestracja rozmów telefonicznych, spis numerów PESEL(5).

Współczesne techniki komunikacyjne pozwalają na jednoczesne zwiększanie roli jednostkowego odbiorcy i odgórnej kontroli procesu komunikowania. Tak, wiec, powyższe systemy łącza sie i uzupełniają wzajemnie. Jednocześnie wyróżnić można trzy sposoby uczestnictwa:

  • jednokierunkowy,
  • dwukierunkowy,
  • interakcyjny (co oznacza możliwość natychmiastowego wpływu na źródło przez wszystkich odbiorców).

Głęboka transformacja systemów komunikacyjnych niezaprzeczalnie wpływa na cały współczesny świat. Można wyróżnić dwie podstawowe klasyfikacje wpływu telekomunikacji na życie ludzkie, przedstawione przez dwóch znanych socjologów.

Tabela 1

Podstawowe klasyfikacje wpływu telekomunikacji na życie ludzkie wg Slacka i Batesa

WPŁYW TELEKOMUNIKACJI NA ZYCIE LUDZKIE
Slack Bates
na politykę i podejmowanie decyzji na politykę, na wyrównywanie szans społecznego awansu
na struktury instytucjonalne na zwiększenie dostępu do informacji, również zwiększenie cenzury i zmniejszenie prywatność
na struktury organizacyjne na poprawę warunków pracy, oraz wzrost zatrudnienia w związanych z telekomunikacja resortach
na jakość życia codziennego na jakość życia codziennego

Źródło: opracowanie własne, przy wykorzystaniu pracy L.W. Zachera, Społeczeństwo informacyjne: aspekty techniczne, społeczne i polityczne, Warszawa 1992

Analiza powyższej tabeli prowadzi do wniosku, ze nie ma dziedziny polityczno – społecznej, na która telekomunikacja nie wywierałaby wpływu. Zmiany wywołane przez rozwój nowych form komunikacji zmieniają cały system zachowań, otwierają przed ludzkością nowe możliwości w zakresie organizacji politycznej społeczeństw. Wpływ maja również na rozwój nauki i zmianę sposobu podejścia do wiedzy – od wiedzy pamięciowej do umiejętności przetwarzania jej i łączenia w nowe formy. Jest to wyjście z sytuacji, gdy ogrom wiedzy ludzkiej przekracza możliwości pamięciowe mózgu. Dzięki informacjom przechowywanym i przetwarzanym w bankach danych znika konieczność ciągłego uczenia się kolejnych reguł – wystarczy sięgnąć po nie, gdy okażą się niezbędne. Skutki wyłaniających się przed ludzkością możliwości – pozytywne lub negatywne – są początkiem całkowicie nowej ery ludzkości, w której terminy: przestrzeń, czas i cena mogą znacznie strącić na znaczeniu.

(1) Słownik wyrazów obcych, Warszawa 1980.

(2) Goban-Klas Tomasz, Sienkiewicz Piotr, Społeczeństwo informacyjne – szanse, zagrożenia, wyzwania, if.uj.edu.pl/~usgoban/agh.html.

(3) ibidem.

(4) ibidem.

(5) ibidem.

Środki prawne unormowane w Kodeksie postępowania administracyjnego

5/5 - (2 votes)

Kodeks postępowania administracyjnego (KPA) reguluje różne środki prawne, które mogą być stosowane przez organy administracji publicznej w trakcie postępowania administracyjnego. Oto kilka przykładów takich środków:

  1. Decyzja administracyjna – jest to formalne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej lub ogólnej, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  2. Postanowienie administracyjne – jest to formalne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  3. Postanowienie o umorzeniu postępowania – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o umorzeniu postępowania administracyjnego, jeżeli nie jest ono już potrzebne lub nie ma podstaw do jego dalszego prowadzenia.
  4. Orzeczenie administracyjne – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, dotyczącej prawa lub obowiązków stron, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  5. Zarządzenie administracyjne – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, dotyczące spraw organizacyjnych lub technicznych.
  6. Wezwanie – jest to środek prawny polegający na żądaniu przedstawienia określonych dokumentów lub informacji przez organ administracji publicznej w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Artykuł 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi: „jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego”. Wobec tego, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie normuje instytucji przywrócenia terminu w tej kwestii, w postępowaniu egzekucyjnym znajdą odpowiednie przepisy k.p.a. (art. 58-60).

Zaznaczyć trzeba, że przepisy art. 18 ustawy ma znacznie szersze znaczenie; przesądza on posiłkowym stosowaniu przepisów k.p.a. w wielu sprawach nie uregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. Chodzi tu o takie przepisy, jak o rozstrzyganiu sporów kompetencyjnych (art. 22-23 i 190-195), wyłączeniu pracownika i organu (art. 24-26), o przedstawicielach i pełnomocnikach (art. 30, 32-34), o doręczeniach i wezwaniach (art. 39-56), o terminach (art. 57-60), o protokołach i adnotacjach (art. 67-72)czy o udostępnieniu akt (art. 73-74 k.p.a.).

Postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, od których przysługuje zażalenie, mogą być uchylane przy odpowiednim zastosowaniu instytucji wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) oraz że może być stwierdzona ich nieważność dzięki odpowiedniemu zastosowaniu art. 156-159 k.p.a.[1]

[1] E. Ochendowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne – wybór orzecznictwa, Toruń 2000, s. 292.

Administracja publiczna

5/5 - (6 votes)

Administracja publiczna jest to zespół instytucji, organów i osób, które zajmują się realizacją zadań publicznych i sprawowaniem władzy państwowej. Administracja publiczna jest podzielona na trzy poziomy: centralny, regionalny i lokalny.

Na poziomie centralnym, administracja publiczna składa się z rządu i jego poszczególnych ministerstw oraz innych organów centralnych, takich jak urzędy centralne czy agencje rządowe.

Na poziomie regionalnym, administracja publiczna składa się z województw, powiatów, gmin i innych jednostek administracyjnych.

Na poziomie lokalnym, administracja publiczna składa się z samorządów lokalnych, takich jak gminy czy miasta, które odpowiadają za rozwiązywanie problemów na poziomie lokalnym.

Celem administracji publicznej jest realizacja zadań publicznych i sprawowanie władzy państwowej na rzecz dobra publicznego i obywateli. Administracja publiczna jest odpowiedzialna za realizację polityki państwa, przestrzeganie prawa i zapewnianie bezpieczeństwa publicznego.

Administracja publiczna musi działać zgodnie z prawem, służyć prawu i społeczeństwu.

Według M. Kuleszy – jest to zespół działań, czynności i przedsięwzięć organizatorskich wykonywanych na rzecz realizacji wspólnego interesu publicznego przez różne podmioty, organy, instytucje na podstawie i w granicach prawa (interes publiczny = dobro wspólne).[1]

Według L. Kieresa – przejęte przez państwo i realizowane przez niego zawisłe organy, a także organy samorządu terytorialnego, zaspokojenie zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach.

Dwa podsystemy: administracja rządowa i administracja samorządowa (trzeci: administracja linijna, czwarta: administracja organizacji pozarządowych- gdy przejmują one część zadań publicznych).

Funkcje administracji publicznej:

  1. porządkowo- reglamentacyjna- są określone instytucje dbające o ład i porządek (policja, straże miejskie, gminne, ustawy, uchwały, wojsko), reglamentacja to cła, działalność gospodarcza. Jest ona wszechogarniająca (przepisy ograniczające import, eksport)
  2. świadcząca- edukacja, opieka zdrowotna, pomoc społeczna, ubezpieczenia.
  3. właścicielska- określone budynki miasta, siedziby gmin, zasoby materialne, nieruchomości, zarządzanie majątkiem, sprzedawanie i kupowanie nieruchomości.
  4. kreacyjna- kreowanie wizji rozwoju, tworzenie dokumentów, strategie, plany rozwoju, plany zagospodarowania przestrzennego, plany rozwoju Polski wschodniej podejmowane przez rząd.

Tendencje funkcjonowania administracji publicznej:

  1. Nowy styl zarządzania- wzorowanie funkcjonowania na mechanizmach gospodarczych (new public menagement). Proces decentralizacji administracji publicznej: przekazywania zadań ze szczebla centralnego, rządowego na samorządowy (maja osobowość prawną, działają we własnym imieniu, na własną odpowiedzialność, mają własne zasoby finansowe, realna możliwość ingerencji obywateli). Dekoncentracja: przekazanie zadań niższym organom, ale nie maja one osobowości prawnej (podlegają szczeblowi wyższemu).
  2. Urynkowienie- przenoszenie mechanizmów rynkowych na poziom administracji publicznej. Usługi świadczone na zasadzie przetargów określonych w ustawach.
  3. Koncepcje menadżerskie (przejawem są bezpośrednie wybory wójta, burmistrza i prezydenta). Dobrze zarządzający, możliwość powołania doradców.
  4. Cykl szkoleń, podnoszenie wiedzy, kompetencji. Model dokształcenia administracji publicznej. Studia podyplomowe, szkolenia, lepszy poziom usług.
  5. Odchodzenie administracji publicznej, zmniejszanie zatrudnienia.

[1] H. Izdebski, M. Kulesza 1999, s. 7

Odebranie rzeczy ruchomej

5/5 - (5 votes)

praca magisterska z administracji

Jeśli dłużnik unika swojego obowiązku wydania oznaczonej rzeczy ruchomej, organ egzekucyjny może ją odebrać i wydać wierzycielowi. Dotyczy to także sytuacji, gdy dłużnik jest zobowiązany do wydania rzeczy na określony czas. Odebranie rzeczy jest możliwe, jeśli rzecz jest wyraźnie oznaczona i możliwa do odróżnienia od innych rzeczy tego samego rodzaju. Szczególne przepisy mogą dopuszczać wydanie rzeczy oznaczonej jedynie co do gatunku, w takim przypadku obowiązek dłużnika polega na wydaniu rzeczy określonego rodzaju należącej do jego majątku. Zgodnie z ustawą z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, zwierzęta nie są uważane za rzeczy, jednak zapis art. 136.3 powinien być również stosowany w sytuacjach egzekwowania obowiązków dotyczących zwierząt.

Odebranie rzeczy ruchomej jest tylko tymczasowe i nie powoduje zmiany stanu własności. Po upływie wyznaczonego terminu rzecz zostanie zwrócona jej właścicielowi, czyli osobie, która ją wcześniej posiadała.16

Odebranie dokumentów urzędowych lub prywatnych jest również możliwe w sytuacji, gdy jest to niezbędne do przeprowadzenia postępowania przez właściwe organy administracji publicznej lub do ich zwrotu właściwym organom administracji. Na przykład, zgodnie z art. 11 ustawy o paszportach z dnia 29 listopada 1990 roku, osoba, której paszport został unieważniony, jest zobowiązana do zwrotu paszportu organowi paszportowemu. W razie niewykonania tego obowiązku, zostaną zastosowane przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.17

Jeśli osoba zobowiązana nie jest właścicielem i nie kontroluje rzeczy, nie może spełnić obowiązku jej wydania wierzycielowi. Jednak, jeśli zobowiązany kontroluje rzecz, która jest własnością osoby trzeciej, i można ją odebrać, nie ma to wpływu na odebranie jej od osoby zobowiązanej.18

W artykule z Gazety Prawnej, Robert Szaraniec pisze, że komornik może zająć ruchomości współmałżonków, które znajdują się w ich władaniu, nawet jeśli egzekucja jest prowadzona tylko przeciwko jednemu z małżonków. Współmałżonek, który nie jest objęty egzekucją, może złożyć skargę na podstawie art. 41 par. 2 lub 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku, gdy powstanie wierzytelności przed powstaniem wspólności ustawowej, wierzytelność dotyczy tylko odrębnego majątku jednego z małżonków, lub sąd ograniczył lub wyłączył możliwość zaspokojenia się z majątku wspólnego.19

W artykule dotyczącym odebrania rzeczy ruchomej, autor wyjaśnia, że ten proces może mieć miejsce również w celu zniszczenia danej rzeczy. Jest to uzasadnione w przypadkach, gdy zniszczenie jest konieczne ze względów sanitarnych bądź społecznych. Na przykład, ustawodawstwo dotyczące chorób zakaźnych pozwala powiatowemu inspektorowi sanitarnemu na nakazanie zniszczenia skażonej żywności, w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się choroby.

Istnieją także sytuacje, w których organ egzekucyjny jest zobowiązany do przymusowego ujawnienia posiadania danej rzeczy ruchomej. W takim przypadku, stosowanie przepisów dotyczących odebrania rzeczy ruchomej jest szczególnie ważne. 20

Egzekucja rzeczy ruchomej polega na doręczeniu zobowiązanemu przez egzekutora postanowienia organu egzekucyjnego, które nakazuje mu wydanie określonej rzeczy, wynikającej z tytułu wykonawczego. W przypadku niestosowania się do tego nakazu, zastosowany zostanie środek egzekucyjny w celu odebrania tej rzeczy. Odebrana rzecz jest wydawana wierzycielowi lub upoważnionej przez niego osobie, a w sytuacji, gdy jest to niemożliwe, jest ona składana na koszt i niebezpieczeństwo wierzyciela.21

  1. P. Przybysz, Postępowanie…, s. 347.
  2. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 213.
  3. P. Przybysz, Postępowanie…, s. 348.
  4. R. Szaraniec, Pytania czytelników, Gazeta Prawna.
  5. E. Ochendowski, Postępowanie…, s. 270.
  6. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 214.