Środki prawne unormowane w Kodeksie postępowania administracyjnego

5/5 - (2 votes)

Kodeks postępowania administracyjnego (KPA) reguluje różne środki prawne, które mogą być stosowane przez organy administracji publicznej w trakcie postępowania administracyjnego. Oto kilka przykładów takich środków:

  1. Decyzja administracyjna – jest to formalne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej lub ogólnej, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  2. Postanowienie administracyjne – jest to formalne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  3. Postanowienie o umorzeniu postępowania – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o umorzeniu postępowania administracyjnego, jeżeli nie jest ono już potrzebne lub nie ma podstaw do jego dalszego prowadzenia.
  4. Orzeczenie administracyjne – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, dotyczącej prawa lub obowiązków stron, wydane w trybie postępowania administracyjnego.
  5. Zarządzenie administracyjne – jest to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, dotyczące spraw organizacyjnych lub technicznych.
  6. Wezwanie – jest to środek prawny polegający na żądaniu przedstawienia określonych dokumentów lub informacji przez organ administracji publicznej w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Artykuł 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi: „jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego”. Wobec tego, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie normuje instytucji przywrócenia terminu w tej kwestii, w postępowaniu egzekucyjnym znajdą odpowiednie przepisy k.p.a. (art. 58-60).

Zaznaczyć trzeba, że przepisy art. 18 ustawy ma znacznie szersze znaczenie; przesądza on posiłkowym stosowaniu przepisów k.p.a. w wielu sprawach nie uregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. Chodzi tu o takie przepisy, jak o rozstrzyganiu sporów kompetencyjnych (art. 22-23 i 190-195), wyłączeniu pracownika i organu (art. 24-26), o przedstawicielach i pełnomocnikach (art. 30, 32-34), o doręczeniach i wezwaniach (art. 39-56), o terminach (art. 57-60), o protokołach i adnotacjach (art. 67-72)czy o udostępnieniu akt (art. 73-74 k.p.a.).

Postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, od których przysługuje zażalenie, mogą być uchylane przy odpowiednim zastosowaniu instytucji wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) oraz że może być stwierdzona ich nieważność dzięki odpowiedniemu zastosowaniu art. 156-159 k.p.a.[1]

[1] E. Ochendowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne – wybór orzecznictwa, Toruń 2000, s. 292.

Administracja publiczna

5/5 - (6 votes)

Administracja publiczna jest to zespół instytucji, organów i osób, które zajmują się realizacją zadań publicznych i sprawowaniem władzy państwowej. Administracja publiczna jest podzielona na trzy poziomy: centralny, regionalny i lokalny.

Na poziomie centralnym, administracja publiczna składa się z rządu i jego poszczególnych ministerstw oraz innych organów centralnych, takich jak urzędy centralne czy agencje rządowe.

Na poziomie regionalnym, administracja publiczna składa się z województw, powiatów, gmin i innych jednostek administracyjnych.

Na poziomie lokalnym, administracja publiczna składa się z samorządów lokalnych, takich jak gminy czy miasta, które odpowiadają za rozwiązywanie problemów na poziomie lokalnym.

Celem administracji publicznej jest realizacja zadań publicznych i sprawowanie władzy państwowej na rzecz dobra publicznego i obywateli. Administracja publiczna jest odpowiedzialna za realizację polityki państwa, przestrzeganie prawa i zapewnianie bezpieczeństwa publicznego.

Administracja publiczna musi działać zgodnie z prawem, służyć prawu i społeczeństwu.

Według M. Kuleszy – jest to zespół działań, czynności i przedsięwzięć organizatorskich wykonywanych na rzecz realizacji wspólnego interesu publicznego przez różne podmioty, organy, instytucje na podstawie i w granicach prawa (interes publiczny = dobro wspólne).[1]

Według L. Kieresa – przejęte przez państwo i realizowane przez niego zawisłe organy, a także organy samorządu terytorialnego, zaspokojenie zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach.

Dwa podsystemy: administracja rządowa i administracja samorządowa (trzeci: administracja linijna, czwarta: administracja organizacji pozarządowych- gdy przejmują one część zadań publicznych).

Funkcje administracji publicznej:

  1. porządkowo- reglamentacyjna- są określone instytucje dbające o ład i porządek (policja, straże miejskie, gminne, ustawy, uchwały, wojsko), reglamentacja to cła, działalność gospodarcza. Jest ona wszechogarniająca (przepisy ograniczające import, eksport)
  2. świadcząca- edukacja, opieka zdrowotna, pomoc społeczna, ubezpieczenia.
  3. właścicielska- określone budynki miasta, siedziby gmin, zasoby materialne, nieruchomości, zarządzanie majątkiem, sprzedawanie i kupowanie nieruchomości.
  4. kreacyjna- kreowanie wizji rozwoju, tworzenie dokumentów, strategie, plany rozwoju, plany zagospodarowania przestrzennego, plany rozwoju Polski wschodniej podejmowane przez rząd.

Tendencje funkcjonowania administracji publicznej:

  1. Nowy styl zarządzania- wzorowanie funkcjonowania na mechanizmach gospodarczych (new public menagement). Proces decentralizacji administracji publicznej: przekazywania zadań ze szczebla centralnego, rządowego na samorządowy (maja osobowość prawną, działają we własnym imieniu, na własną odpowiedzialność, mają własne zasoby finansowe, realna możliwość ingerencji obywateli). Dekoncentracja: przekazanie zadań niższym organom, ale nie maja one osobowości prawnej (podlegają szczeblowi wyższemu).
  2. Urynkowienie- przenoszenie mechanizmów rynkowych na poziom administracji publicznej. Usługi świadczone na zasadzie przetargów określonych w ustawach.
  3. Koncepcje menadżerskie (przejawem są bezpośrednie wybory wójta, burmistrza i prezydenta). Dobrze zarządzający, możliwość powołania doradców.
  4. Cykl szkoleń, podnoszenie wiedzy, kompetencji. Model dokształcenia administracji publicznej. Studia podyplomowe, szkolenia, lepszy poziom usług.
  5. Odchodzenie administracji publicznej, zmniejszanie zatrudnienia.

[1] H. Izdebski, M. Kulesza 1999, s. 7

Odebranie rzeczy ruchomej

5/5 - (5 votes)

praca magisterska z administracji

Jeśli dłużnik unika swojego obowiązku wydania oznaczonej rzeczy ruchomej, organ egzekucyjny może ją odebrać i wydać wierzycielowi. Dotyczy to także sytuacji, gdy dłużnik jest zobowiązany do wydania rzeczy na określony czas. Odebranie rzeczy jest możliwe, jeśli rzecz jest wyraźnie oznaczona i możliwa do odróżnienia od innych rzeczy tego samego rodzaju. Szczególne przepisy mogą dopuszczać wydanie rzeczy oznaczonej jedynie co do gatunku, w takim przypadku obowiązek dłużnika polega na wydaniu rzeczy określonego rodzaju należącej do jego majątku. Zgodnie z ustawą z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, zwierzęta nie są uważane za rzeczy, jednak zapis art. 136.3 powinien być również stosowany w sytuacjach egzekwowania obowiązków dotyczących zwierząt.

Odebranie rzeczy ruchomej jest tylko tymczasowe i nie powoduje zmiany stanu własności. Po upływie wyznaczonego terminu rzecz zostanie zwrócona jej właścicielowi, czyli osobie, która ją wcześniej posiadała.16

Odebranie dokumentów urzędowych lub prywatnych jest również możliwe w sytuacji, gdy jest to niezbędne do przeprowadzenia postępowania przez właściwe organy administracji publicznej lub do ich zwrotu właściwym organom administracji. Na przykład, zgodnie z art. 11 ustawy o paszportach z dnia 29 listopada 1990 roku, osoba, której paszport został unieważniony, jest zobowiązana do zwrotu paszportu organowi paszportowemu. W razie niewykonania tego obowiązku, zostaną zastosowane przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.17

Jeśli osoba zobowiązana nie jest właścicielem i nie kontroluje rzeczy, nie może spełnić obowiązku jej wydania wierzycielowi. Jednak, jeśli zobowiązany kontroluje rzecz, która jest własnością osoby trzeciej, i można ją odebrać, nie ma to wpływu na odebranie jej od osoby zobowiązanej.18

W artykule z Gazety Prawnej, Robert Szaraniec pisze, że komornik może zająć ruchomości współmałżonków, które znajdują się w ich władaniu, nawet jeśli egzekucja jest prowadzona tylko przeciwko jednemu z małżonków. Współmałżonek, który nie jest objęty egzekucją, może złożyć skargę na podstawie art. 41 par. 2 lub 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku, gdy powstanie wierzytelności przed powstaniem wspólności ustawowej, wierzytelność dotyczy tylko odrębnego majątku jednego z małżonków, lub sąd ograniczył lub wyłączył możliwość zaspokojenia się z majątku wspólnego.19

W artykule dotyczącym odebrania rzeczy ruchomej, autor wyjaśnia, że ten proces może mieć miejsce również w celu zniszczenia danej rzeczy. Jest to uzasadnione w przypadkach, gdy zniszczenie jest konieczne ze względów sanitarnych bądź społecznych. Na przykład, ustawodawstwo dotyczące chorób zakaźnych pozwala powiatowemu inspektorowi sanitarnemu na nakazanie zniszczenia skażonej żywności, w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się choroby.

Istnieją także sytuacje, w których organ egzekucyjny jest zobowiązany do przymusowego ujawnienia posiadania danej rzeczy ruchomej. W takim przypadku, stosowanie przepisów dotyczących odebrania rzeczy ruchomej jest szczególnie ważne. 20

Egzekucja rzeczy ruchomej polega na doręczeniu zobowiązanemu przez egzekutora postanowienia organu egzekucyjnego, które nakazuje mu wydanie określonej rzeczy, wynikającej z tytułu wykonawczego. W przypadku niestosowania się do tego nakazu, zastosowany zostanie środek egzekucyjny w celu odebrania tej rzeczy. Odebrana rzecz jest wydawana wierzycielowi lub upoważnionej przez niego osobie, a w sytuacji, gdy jest to niemożliwe, jest ona składana na koszt i niebezpieczeństwo wierzyciela.21

  1. P. Przybysz, Postępowanie…, s. 347.
  2. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 213.
  3. P. Przybysz, Postępowanie…, s. 348.
  4. R. Szaraniec, Pytania czytelników, Gazeta Prawna.
  5. E. Ochendowski, Postępowanie…, s. 270.
  6. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 214.

Przemiany i trwanie poszczególnych ustrojów

5/5 - (4 votes)

praca zaliczeniowa

Wstęp

Przemiany i trwanie poszczególnych ustrojów politycznych zależą od wielu czynników, takich jak społeczne, ekonomiczne, polityczne i kulturowe.

Monarchia, jako ustrój polityczny, trwała przez wiele stuleci, jednak w wyniku rewolucji i przemian społecznych, wiele monarchii zostało zastąpionych przez inne formy rządów, takie jak republika czy demokracja.

Dyktatura, jako ustrój polityczny, może trwać przez długi okres czasu, jednak jest to ustrój, który jest często niestabilny i podatny na przemiany. Dyktatury często kończą się rewolucjami lub przemianami politycznymi, które doprowadzają do zmiany ustroju na demokrację.

Demokracja jest ustrojem, który może trwać przez długi okres czasu, jednak również jest on podatny na przemiany. W niektórych krajach demokracja może być ograniczona lub niepełna, co prowadzi do powstania autorytarnych rządów. Demokracje również mogą zmieniać się w zależności od sytuacji politycznej i ekonomicznej danego kraju.

Z drugiej strony, ustrój federalny, jakim jest Unia Europejska, mimo licznych prób ich zmiany, trwa w swoim kształcie od ponad 70 lat. Obecnie jednak, UE przeżywa poważne kryzysy, takie jak brexit, kryzys migracyjny czy kryzys związany z pandemią COVID-19, co wpływa na trwanie i przemiany tego ustroju.

Monarchia

Przyczyną upadku monarchii, niezależnie od jej postaci, jest albo spór w otoczeniu władcy, albo zbytnie rozszerzenie władzy monarchy i jego samowola[1]. Zamachy stanu najczęściej wywołane są takie czynniki, jak krzywda, strach lub pogarda, a kierują się bądź przeciwko osobie władcy, bądź przeciw jego panowaniu[2].

Zachowaniu władzy króla sprzyja ograniczenie jej zakresu[3]. Z kolei tyran, aby utrzymać się na stanowisku, ma do dyspozycji dwie drogi. Po pierwsze, winien swym rządom nadać charakter jak najbardziej królewski lub przynajmniej sprawiać wrażenie, że to czyni[4]. Na drugi sposób składają się: staranie o to, by poddani byli jak najbardziej małoduszni, szerzenie wzajemnej nieufności pośród nich oraz utrzymywanie ich niemocy do działania[5]. Do każdej z obu grup metod Arystoteles podaje cały szereg drobiazgowych wskazówek technicznych[6].

Arystokracja

Arystokracja w sensie właściwym załamuje się wtedy, gdy jakaś grupa ludzi, przeświadczona o swoich walorach etycznych, nie ma dostępu do godności i musi znosić supremację gorszych od siebie. Może wówczas dojść do wyłonienia tyranii.
Pseudoarystokracja, czyli ustrój o cechach demokratycznych i oligarchicznych, ulega rozstrojowi, kiedy obie te grupy cech nie są właściwie zmieszane. Przekształca się wówczas w oligarchię, jeżeli rządzący skupiają w swych rękach większość posiadłości i mają zbytnią swobodę życia. Zmienia się natomiast w demokrację, kiedy zubożony lud doprowadza rządzących do oddania majątków i władzy[7].

Oligarchia

Oligarchia ulega gwałtownej przemianie wskutek albo ucisku warstw niższych, albo rozłamu w łonie jej samej. To pierwsze ma miejsce wtedy, gdy lud wyłania ze siebie opozycję i ta doprowadza do obalenia władzy. Drugi przypadek zachodzi, jeżeli część możnych nie zostaje dopuszczona do rządów albo jeżeli rządzący, roztrwoniwszy swe majątki, zaprowadzają tyranię[8].

Niepostrzeżenie może się dokonać przemiana oligarchii w demokrację, kiedy zamożność ludności wzrasta, a cenzus majątkowy pozostaje bez zmian. Wtedy wszyscy uzyskują dostęp do godności[9].

Utrzymaniu oligarchii służą następujące zabiegi: opieka nad ubogimi, przydzielanie im stanowisk dających dochód, wyrównywanie doznanych przez nich krzywd, ustanowienie dwóch cenzusów: niższego dla mniej znacznych urzędów i wyższego dla ważniejszych, związanie z najwyższymi urzędami specjalnych świadczeń na rzecz państwa (liturgii) w celu zniechęcenia ubogich do ich sprawowania itp.[10]

Demokracja

Przyczynami rozstroju demokracji jest zawsze działalność demagogów, która sprawia, że demokracja przekształca się z łagodnej w skrajną, albo też przechodzi w oligarchię bądź tyranię.

Demokracja staje się skrajna, gdy demagodzy grając na ambicji tłumu nawołują go, by objął rządy ponad prawem, a tłum ochoczo idzie za tym głosem[11].

Demokracja przechodzi w oligarchię wtedy, gdy demagodzy z zamiarem przypochlebienia się ludowi i utrwalenia jego władzy prowokują wystąpienia przeciw możnym, czy to wytaczając im procesy, czy to podjudzając tłumy, czy wreszcie rujnując ich finansowo. Wywołują tym samym skutek wręcz przeciwny do zamierzonego, gdyż zamiast wzmocnienia demokracji doprowadzają do tego, że bogaci jednoczą się i obaliwszy demokrację ustanawiają oligarchię[12].

Demokracja przemienia się w tyranię wówczas, gdy demagog jest zarazem dowódcą wojskowym i urósłszy w siłę przejmuje władzę w państwie[13].

Demokrację utrwalają takie zabiegi jak: w stosunku do bogatych — chronienie ich przed nadmiernymi obciążeniami finansowymi i pochopnym wytaczaniem procesów sądowych, przydzielanie im pewnych godności urzędowych, udawanie, że ma się na oku ich korzyść itp.; w stosunku do biednych — rozdzielanie między nich nadwyżek skarbowych w wysokości pozwalającej założenie własnego interesu, przydzielanie urzędów na krótki czas, tak by wszyscy mogli je sprawować itp.[14]

Zakończenie

W każdym ustroju politycznym, przemiany i trwanie są związane z różnymi czynnikami, które mogą być zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne i mogą być wynikiem różnych czynników, takich jak społeczne, ekonomiczne, polityczne i kulturowe. Dlatego, te przemiany i trwanie nie są przewidywalne, ponieważ zależą od wielu zmiennych czynników, które mogą się zmieniać w czasie. Warto zauważyć, że przemiany i trwanie ustrojów politycznych nie są jednorodne na całym świecie. W jednych krajach dany ustrój może trwać przez wiele lat, a w innych krajach jego trwanie może być krótkotrwałe.

[1] Zob. Pol. V 8, 1 23 [1310a 1313a].

[2] Zob. Pol. V 8, 8 15 [1311a 1312a].

[3] Zob. Pol. V 9, 1 [1313a].

[4] Zob. Pol. V 9, 10 [1314a].

[5] Zob. Pol. V 9, 8 9 [1314a].

[6] Zob. Pol. V 9. W. Kornatowski, Rozwój…, ss. 356n., podaje, że prawdopodobnie na tych ustępach z Arystotelesa wzorował się N. Machiavelli pisząc Księcia.

[7] Zob. Pol. V 6 [1306b 1307b].

[8] Zob. Pol. V 5, 1 10 [1305a 1306b].

[9] Zob. Pol. V 5, 11 [1306b].

[10] Zob. Pol. V 7, 12 13 [1309a].

[11] Zob. Pol. IV 4, 3 6 [1292a]; V 4, 6 [1305a].

[12] Zob. Pol. V 4, 1 3 [1304b 1305a].

[13] Zob. Pol. V 4, 4 [1305a].

[14] Zob. Pol. V 7, 11 [1309a].

Grzywna w celu przymuszenia

5/5 - (4 votes)

praca magisterska z administracji

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku polegającego na: znoszeniu lub zaniechaniu czegoś (np. znoszenie wstępu służby drogowej na przyległy do drogi publicznej grunt, bądź wykonawców prac geodezyjnych – na grunt i do obiektów budowlanych albo zaniechanie handlu w miejscu niedozwolonym); wykonaniu czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (np. stawienie się do poboru wojskowego lub na przykład art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384 z późn. zm.) nakłada na osoby przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązki polegające na poddawaniu się badaniom mającym na celu pobraniu lub dostarczenie materiału do tych badań, poddawaniu się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, poddawaniu się obowiązkowemu leczeniu, obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie i nadzorowi epidemiologicznemu oraz udzieleniu wyjaśnień istotnych dla zapobiegania chorobom zakaźnym. W przypadku nie wykonania tych obowiązków dobrowolnie właściwe organy egzekucyjne mogą doprowadzić do ich wykonania przy zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia.

Grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w całości lub w części, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia. 3 Grzywnę można wymierzyć zarówno osobom fizycznym, ale także można ją stosować  wobec  osób  prawnych  oraz  jednostek  organizacyjnych, które nie posiadają osobowości prawnej. Można jednocześnie grzywnę celem przymuszeniem stosować wobec całych jednostek organizacyjnych (osób prawnych), jak też na ich przedstawicieli (osób zobowiązanych do czuwania nad wykonaniem przez zobowiązanego obowiązku).

Nie ma przeszkód prawnych do nałożenia grzywny w celu przymuszenia na organy władzy publicznej, zwłaszcza na organy administracji, oraz na zakłady publiczne. 4

Grzywna może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z wyjątkiem grzywny nakładanej celem spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub w zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy – w takim przypadku grzywna jest jednorazowa. W razie nie wykonania obowiązku związanego z możliwością nałożenia jednorazowej grzywny, organ orzeka o wykonaniu zastępczym. Wysokość tej jednorazowej grzywny, w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn 1/5 ceny 1m2  powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. 5

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. W postanowieniu znajduje się wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, iż niewykonanie obowiązku w terminie spowoduje nałożenie dalszych grzywien w tej samej lub wyższej kwocie. Wyrok z dnia 30 listopada 1998 r. (sygn. akt I S.A. 793/98), uznał, iż w postanowieniu o nałożeniu grzywny, nie może zostać pominięte określenie terminu co stanowi naruszenie prawa materialnego. Powyższa wada postanowienia, jako  mająca  wpływ   na  wynik  sprawy,   powoduje   konieczność   jego   uchylenia  w postępowaniu zażaleniowym  na podstawie  art. 138. 1 pkt 2 w zw. Z art. 144   Kodeksu Postępowania Administracyjnego.

Grzywnę, nieziszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych. Obowiązek uiszczenie nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub następców prawnych zobowiązanego. Jest to więc obowiązek ściśle osobisty, który wygasa z chwilą śmierci zobowiązanego.

Ustawodawca wprowadził tylko górne granice wysokości nakładanych grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając swobodę organom egzekucyjnym w zakresie szczegółowego ustalenia ich wysokości. Swoboda ta jednak powinna mieścić się w granicach wyznaczonych przez normy regulujące zasady postępowania egzekucyjnego, egzekucyjnego zwłaszcza zasadę celowości i zasadę stosowania najłagodniejszych środków egzekucyjnych. Górne granice nakładanych grzywien są uzależnione od rodzaju podmiotów, na które będą nakładane. I tak w stosunku do osób fizycznych, fizycznych więc zobowiązanych lub ich przedstawicieli ustawowych, a także osób będących przedstawicielami ustawowymi bądź statutowymi zobowiązanego oraz osób zobowiązanych do czuwania nad wykonaniem obowiązku, grzywna w celu przymuszenia (jedna) nie może przekroczyć kwoty 5.000 zł. Natomiast suma łącznie nałożonych (wielokrotnie) grzywien nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Znacznie wyższe grzywny mogą być nakładane na osoby prawne i jednostki organizacyjne, które nie posiadają osobowości prawnej. W stosunku do tych jednostek grzywna w celu przymuszenia nie może przekroczyć kwoty 25.000 zł., zaś nakładana wielokrotnie nie może przekroczyć łącznie kwoty 100.000 zł. 6

T. Jędrzejewski, M. Pasternak, P. Rączka, Administracyjne…, s. 201.

W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie…, s. 301.

P. Przybysz, Postępowanie…, s. 335.

L. Żukowski, R. Sawuła, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Warszawa 2002, s. 226.