Dystrybucja władzy

5/5 - (4 votes)

Istnienie ośrodków władzy jest konsekwencją decyzji zapadających w życiu społeczeństw. Ich tematyka obecnie związana jest w większości z współczesnymi teoriami socjologicznymi jak również politycznymi. Każdy człowiek przez swoje życie podlega politycznym i niepolitycznym przejawom, uczestnicząc w strukturach społecznych. Mnogość pojęcia władzy parta jest na nacisku na jej różne postaci co stwarza pewne problemy w jej klasyfikacji.

Traktowanie władzy jako prawdopodobieństwa, że jeden z uczestników stosunku społecznego przeprowadzi swoją wolę, a określony rozkaz zostanie wykonany.[1] Mamy wówczas do czynienia z rodzajem działania, które ma na celu wpływanie na zachowania ludzi.

Pojęcie dystrybucji władzy w powiązaniach, które opierają się na panowaniu determinuje konflikt społeczny. Natomiast R. Dahrendorf przywołuje termin władzy zwierzchniej, która operuje takimi pojęciami jak podporządkowanie czy też dominacja. Naczelny element sprawuje kontrolę za pomocą rozkazów i zakazów jak również poleceń.

R. Dahrendorf w swojej teorii nawiązuje do podejścia T. Parsons, który użył pierwszy określenia ,,brzydkiego oblicza władzy”, które stanowi grę o sumie zerowej. W powiązaniach opierających się na panowaniu istnieje zawsze podział pozycji ze względu na dystrybucję władzy: występują dwie grupy osób, z których jedna posiada władzę w takiej mierze, w jakiej druga jest jej pozbawiona. Porządek władzy oparty jest na stronie ,,dodatniej” czyli dominacji i na stronie ,,ujemnej”, po której znajdują się ci, którzy raczej jej podlegają. Społeczeństwo jest traktowane w tym modelu jako układ wielu współzawodniczących zbiorowości. W każdym związku dystrybucja władzy sumuje się do zera.[2] Powyższa koncepcja wskazuje istnienie równowagi, dwustronności w stosunkach władzy, której przeciwnikami są teoretycy koncepcji wymiany społecznej, którzy podkreślają asymetrię w stosunkach władczych. T. Emerson, twórca teorii sieci wymian, pisze o władzy jako o ,,nierównej zależności zachodzącej pomiędzy partnerami wymiany stosunek tego rodzaju cechuje brak równowagi – jeden z partnerów jest w stanie skłonić drugiego do poniesienia wyższych kosztów, aniżeli sam musi ponieść w wypadku podejmowania jakichś działań.[3]

Podobne wnioski wysuwa P. Blau, według którego źródłem władzy jest zależność jednostronna, zaś wzajemny, równy wpływ partnerów wymiany stanowi wskaźnik jej braku. Jednostronne dostarczanie komuś stałych korzyści prowadzi do narzucania innym jego woli. Do oceny sprawowania władzy służy w opinii twórców teorii wymiany norma sprawiedliwości i uczciwości. Zatem sprawiedliwe sprawowanie władzy wywołuje uznanie społeczne, podczas gdy podporządkowanie władzy przemocą uznawane jest za niesprawiedliwe, napotyka opór i rodzi społeczne potępienie oraz gniew.[4] Przeznaczenie zasad sprawiedliwości zwraca uwagę na procesy legitymizacji władzy.

Określonymi instrumentami jest uwarunkowane efektywne sprawowanie władzy. Bez wątpienia do najpopularniejszych należy prawo oraz ustalone sankcje za jego przekroczenie, które skłaniają ludzi do przestrzegania określonych norm zachowania. Wdrożenie reguł prawnych stanowi podstawę bezpieczeństwa oraz pozwala przewidywać działania ludzi. Stosowane obejścia prawa jak i jego przekraczanie przez samą władzę dowodzi destabilizacji i strachu. Co więcej ośrodki decyzyjne skłaniają ludzi do konkretnych zachowań stosując przy tym różnego rodzaju zachęty w postaci dóbr materialnych czy prestiżu. Bardzo skuteczny jest również środek sprawowania władzy, stanowiący aktualnie manipulowanie informacjami. Władza publiczna dysponuje zasobami informacji użytecznych w zaplanowaniu ludzkich zachowań może nimi kierować otwierając lub zamykając kanały informacyjne, odpowiednim narzędziem w takim przypadku jest propaganda. Adekwatnym zdaję się tu przytoczenie mechanizmu jej działania. Za przykład może posłużyć sytuacja z lat osiemdziesiątych gdy wystąpiło zatajenie przez władzę faktu wybuch w elektrowni w Czarnobylu oraz jego następujących po tym zdarzeniu skutków.

Podsumowując całość powyższych rozważań można zauważyć, iż w wielu teoriach władzę określa się jako relację między rządzącymi i rządzonymi. Na ogół jest ona przyczyną podziału społeczeństwa oraz pojawienia się wielowymiarowej struktury społecznej, w której ci, którzy sprawują władzę mają lepszy dostęp do bogactw, informacji oraz prestiżu.


[1] D. Wrong, Problemy definiowania pojęcia władzy[w:] W. Derczyński, A. Jasińska-Kania,
J. Szacki (red.), Elementy teorii socjologicznych, op. cit., s. 539-551.

[2] R. Dahrendorf, Teoria konfliktu w społeczeństwie przemysłowym, [w:] W. Derczyński, A. Jasińska-Kania,
J. Szacki (red.), Elementy teorii socjologicznych, op. cit., s. 429-463.

[3] M. Kempny, J. Szmatka (red.), Współczesne teorie wymiany społecznej, PWN, Warszawa 1992, s. 5-72.

[4] P. M. Blau, Sprawiedliwość w wymianie społecznej, [w:] M. Kempny, J. Szmatka (red.), Współczesne teorie wymiany społecznej, op. cit., s. 230-243.

Legitymizacja

5/5 - (2 votes)

W znaczeniu dosłownym legitymizacja oznacza upoważnienie do działania. Według Eugeniusza Zielińskiego ,,jest to uprawnienie rządzących do podejmowania wiążących decyzji, przy równoczesnej aprobacie rządzonych”.[1] Natomiast Seymour Martin Lipset przedstawia legitymizację jako ,,wysiłki podejmowane w celu wywołania i utrzymania opinii, że istniejące instytucje polityczne są najbardziej odpowiednie i właściwe dla społeczeństwa”. Udzielenie legitymizacji opiera się na kryterium dobrowolności, a więc wyklucza przemoc i strach jako źródło podporządkowania.

Legitymizacja władzy w szerszym ujęciu oznacza prawomocność. Porządkuje ona przywództwo władzy nadając mu charakter wiążący przekładając silę na władze legalną. Legalność natomiast nie oznacza uznania rządu lub poszanowania przez obywateli obowiązku posłuszeństwa. Uczeni zajmujący się tą tematyką uznają legitymizację jako zasadę moralną lub racjonalną, jako warunek na podstawie którego rządy mogą wymagać posłuszeństwa. Badacze dziedziny politologii natomiast wiążą ją z gotowością do podporządkowania się władzy bez względu na sposób jaki jest ona osiągana/na podstawie klucza do politologii.

Najbardziej rozpowszechnioną formą legitymacji władzy w państwach demokratycznych są wolne wybory. Twierdzenie łączy się z przekonaniem, że źródłem władzy jest naród. Natomiast w systemach niedemokratycznych czynnikiem legitymizującym władzę jest ideologia. Istnienie legitymizacji zmniejsza szanse napięć i destabilizacji państwa. Przeciwieństwem legitymizacji jest delegitymizacja systemu politycznego.

Legitymizacja u Maxa Webera Pojęcie legitymacji władzy zostało rozpowszechnione przez Maxa Webera,   który wyróżnił 3 jej źródła:

legitymizacja władzy legalna – oparta na przeświadczeniu, że   posłuszeństwo wynika z samego faktu istnienia prawa stanowionego. Pozycja   przywódcy jest ściśle regulowana prawnie, funkcjonuje tu układ   podwładni-przełożeni na równych prawach;

legitymizacja władzy tradycyjna – wynika z mocy panujących   zwyczajów (precedensów i nawyków) oraz potęgi panujących. Kształtuje ją   tradycja uważana za świętość. Naruszenie tejże tradycji przez panującego   uprawnia poddanych do buntu wobec władcy. Ta forma najczęściej pojawiała się   w monarchii feudalnej, np. u Karolingów we Francji, Piastów w Polsce i   Rurykowiczów w Rosji;

legitymizacja władzy charyzmatyczna – wypływa z emocjonalnego stosunku   do przywódcy, uznania jego wyjątkowego charakteru i niezwykłych talentów –   charyzmy. Do tego typu przywódców należeli m.in. Napoleon Bonaparte, Charles   de Gaulle, Józef Piłsudski, Józef Stalin. Niektóre cechy przywódców   charyzmatycznych mieli także: Ruhollah Chomeini, Saddam Husajn, Nelson   Mandela i Lech Wałęsa.

   
Legitymizacja wg Davida Eastona David Easton przedstawia bardziej empiryczne kryteria legitymizacji   władzy:

legitymizacja władzy ideologiczna – opiera się na akceptacji głównych   zasad organizacji społeczeństwa: panującym systemie wartości oraz ogólnie   przyjętych sposobach interpretacji przyszłości.

legitymizacja władzy strukturalna – to akceptacja norm reżimu   politycznego wynikająca z przekonania o ich prawowitym i legalnym charakterze   oraz wszystkich wynikających z nich norm prawnych oraz instytucji.

legitymizacja władzy personalna –   wynika z szacunku dla osób sprawujących władzę. Szczególnie pomocna jest ona   w momencie stabilizacji zmian jakim podlega system.

Te trzy formy legitymizacji nie   wykluczają się. Spójność tych elementów zapewnia stabilność systemu   politycznego.

   
Legitymizacja wg   Davida Beethama David Beetham wyróżnia z pojęcia legitymizacji władzy trzy elementy:

reguły – normy prawne i obyczajowe   panujące w grupie społecznej. Ich zachowanie przy zdobywaniu i sprawowaniu   władzy zapewnia jej legalność.

przekonania – minimum wspólnych przekonań grup   rządzących i rządzonych. Jeśli władza oparta o reguły znajduje oparcie   również na poziomie przekonań, wtedy nadal jest legalna.

zachowania – czyli czynne przyzwolenie ze   strony grup podporządkowanych na bycie rządzonymi. Wyraża się to np. w   udziale w wolnych wyborach, referendach, publicznych deklaracjach poparcia.   Na tym poziomie istnieje pewność, że grupy podporządkowane identyfikują się z   rządzącymi.


[1] Por. E. Zieliński, Nauka o państwie i polityce, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2001.

Pojęciowa mapa władzy

5/5 - (4 votes)

W tym miejscu może okazać się pomocne rozrysowanie pojęciowej mapy władzy oraz pojęć jej pokrewnych wszelkich sposobów „znaczącego oddziaływania”. W ogólnych zarysach odwołuje się ona do topologii Bachracha i Baratza.

Mapa ze swej natury jest sporna i choć powstała z myślą o zanalizowaniu i usytuowaniu pojęcia władzy, będącego podstawą rozważań na jej temat z perspektywy jedno-, dwu- lub trójwymiarowej, nie twierdzę, że jest do przyjęcia dla zwolenników wszystkich przedstawianych tu poglądów. Jednym z powodów odrzucenia tej mapy może być właśnie to, że została ona sporządzona z perspektywy trójwymiarowej, która zawiera dwie pozostałe i tym samym pozwala na bardziej wnikliwą analizę zjawiska.

Władza może być lub nie być formą wpływu. Zależnie od tego, czy wiążą się z nią sankcje; wpływ i panowanie mogą natomiast być lub nie być formą władzy zależnie od tego, czy wiąże się z nimi konflikt interesów. Panowanie oparte na konsensie, kiedy nie zachodzi konflikt interesów, nie jest zatem formą władzy.

Uogólniając dotychczasowe rozważania, można powiedzieć, że władza jest to możliwość wpływania jednostki lub grupy (wynikająca z wysokości zajmowanej przez nią pozycji) na zachowania innych ludzi oraz kontrolowania ich zachowania w celu sprawienia, aby wpływ ten był skuteczny. Zakłada ona stosunek dominowania i subordynacji, w którym wykorzystuje się przymus i zachętę. Żadna jednak władza nie jest skuteczna bez „przyzwolenia” rządzonych, czyli bez ich posłuszeństwa[1].

Pojęciowa mapa władzy to narzędzie pozwalające na przedstawienie i ujęcie w sposób graficzny różnych pojęć i kategorii związanych z władzą. Może ona obejmować następujące pojęcia:

  1. Władza polityczna: władza państwowa, władza ustawodawcza, władza wykonawcza, władza sądownicza, władza lokalna,
  2. Formy rządów: monarchia, dyktatura, demokracja,
  3. Systemy polityczne: ustrój federalny, unitarny, parlamentarny, prezydencki,
  4. Struktury władzy: rząd, parlament, prezydent, sądy,
  5. Aktorzy władzy: partie polityczne, ruchy społeczne, mniejszości,
  6. Procesy polityczne: wybory, referendum, kampanie wyborcze, lobbing,
  7. Mechanizmy kontroli: kontrola parlamentarna, kontrola medialna, kontrola społeczna.

Pojęciowa mapa władzy pozwala na lepsze zrozumienie skomplikowanych zagadnień związanych z władzą i ułatwia analizę różnych aspektów systemu politycznego.


[1] S. Wykrętowicz (red.), Samorząd w Polsce. Istota, zagadnienia, zadania, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej, Poznań 2004, s. 94.

Konceptualizacja władzy

5/5 - (2 votes)

Istnieją jednak alternatywne sposoby konceptualizacji władzy, uwzględniające alternatywne kryteria ważności. Przyjrzyjmy się dwóm z nich.

Rozważmy najpierw pojęcie władzy wypracowane przez Talcotta Parsona. Chce „traktować władzę jako specyficzny mechanizm funkcjonujący w celu powodowania zmian w działaniach innych podmiotów – jednostek lub zbiorowości – w procesie interakcji społecznej”

Władza jest zatem uogólnioną zdolnością powodowania tego, by podmioty należące do systemu zbiorowego działania wypełniały wiążące je zobowiązania, w sytuacji gdy takie zobowiązania są legitymizowane poprzez wpływ na osiąganie celów zbiorowego działania, zakładające w przypadku oporu wymuszenie wypełniania tych zobowiązań za pomocą nega­tywnych sankcji sytuacyjnych, bez względu na to, jaki podmiot tego wymuszenia rzeczywiście dokona.

Władza A nad B w swojej legitymizowanej formie jest „uprawnieniem” A, jako jednostki podejmującej decyzje i zaangażowanej w działanie zbiorowe, do podejmowania decyzji – które mają pierwszeństwo wobec tych, które podejmuje B – mających na celu zapewnienie ogólnej skuteczności działania zbiorowego.

Dokonana przez Parsonsa konceptualizacja władzy wiąże ją z autorytetem, konsensem i osiąganiem celów zbiorowych i odrywa od konfliktu interesów, a zwłaszcza od przymusu i siły. Tak więc władza zależy od „instytucjonalizacji autorytetu” i jest postrzegana jako uogólnione medium służące mobilizacji zaangażowania lub zobowiązań w celu skutecznego działania zbiorowego”.

Według Hannah Arendt władza odpowiada ludzkiej zdolności działania, lecz nie działania po prostu, a działania w porozumieniu. Władza nigdy nie jest własnością jednostki; należy do grupy i istnieje tylko dopóty, dopóki grupa trzyma się razem. Kiedy mówimy, że ktoś jest „u władzy”, w rzeczywistości mamy na myśli to, że pewna grupa ludzi nadała mu władzę, by działał w jej imieniu. W chwili, gdy znika grupa, od której pochodziła władza (potestas in populo, bez ludu lub grupy ludzi nie istnieje władza), znika też jego władza.

Postrzegana z tej perspektywy władza jest oderwana od „związku między rozkazem a posłuszeństwem”, a także od „porządku panowania”. Władza ma naturę konsensualną.

Odwrotnie jest z przemocą – jest ona instrumentalna, jest środkiem do celu, „nigdy nie może zostać uprawomocniona”.

Choć obu przedstawionych powyżej koncepcji władzy można racjonalnie bronić, zakłada się jednak tezę, że z dwóch względów mają one mniejszą wartość.

Po pierwsze, są one poprawionymi, elokwentnie przedefiniowanymi koncepcjami władzy, które odbiegają zarówno od podstawowych znaczeń nadawanych tradycyjnie pojmowanej „władzy”, jak i od zagadnień, które zawsze były głównym przedmiotem badań nad władzą. Koncentrują się na aspekcie „władzy do”, ignorując „władzę nad”. Dlatego właśnie władza oznacza tu „zdolność”, „możliwość”, „umiejętność”, ale nie relację. To sprawia, że konfliktowy aspekt władzy, fakt, że sprawuje się ją nad ludźmi – znika zupełnie z pola widzenia. I wraz z tym znika zasadniczy powód, dla którego w ogóle bada się relacje władzy, tzn. zainteresowanie próbami zakończonymi powodzeniem lub jego brakiem podporządkowania sobie innych ludzi poprzez przezwyciężenie ich sprzeciwu bądź też zapobieżenie mu.

Po drugie, celem tych definicji jest, jak widzieliśmy, wzmocnienie pewnych stanowisk teoretycznych. Parsons sprzeciwia się postrzeganiu władzy jako gry o sumie zerowej i jako przykład podaje otwieranie kredytu, dowodząc że w sytuacji, gdy rządzeni mają uzasadnione zaufanie do rządzących, wykorzystując władzę, można osiągać cele, które wszyscy uznają za pożądane i z których wszyscy czerpią korzyści. Broniący tego poglądu Anthony Giddens twierdzi, że „w każdym rodzaju grup istnienie pozycji określonych jako ,,przywódcze” w istocie 'stwarza’ władzę, którą można wykorzystać do osiągania celów uznanych za pożądane przez większość członków grupy”. Podobnie Arendt chce powiedzieć, że działając w porozumieniu, członkowie grupy sprawują władzę. Zgodnie z zaproponowanym tutaj schematem pojęciowym wszystkie takie przypadki współdziałania gdy w sytuacji braku konfliktu interesów jednostki lub grupy istotnie wpływają na siebie nawzajem będą określane jako przypadki „wpływu, a nie „władzy”.

Cechy perspektyw analizy władzy

5/5 - (4 votes)

Charakterystyczne cechy trzech omawianych wyżej perspektyw analizy władzy można przedstawić w następujący sposób[1]:

Jednowymiarowa koncepcja władzy kładzie nacisk na:

  • zachowania,
  • podejmowanie decyzji,
  • (kluczowe) kwestie polityczne,
  • obserwowalny (otwarty) konflikt,
  • (subiektywne) interesy postrzegane jako preferowanie określonej polityki ujawniane poprzez aktywność polityczną.

Dwuwymiarowa koncepcja władzy (Połowiczna) krytyka nachylenia behawioralnego Nacisk położony na:

  • podejmowanie decyzji i niepodejmowanie decyzji,
  • kwestie polityczne i kwestie potencjalnie polityczne,
  • obserwowalny (otwarty lub ukryty) konflikt,
  • (subiektywne) interesy postrzegane jako preferowanie określonej polityki lub niezadowolenie z systemu politycznego.

Trójwymiarowa koncepcja władzy Krytyka nachylenia behawioralnego Nacisk położony na:

  • podejmowanie decyzji i kontrolę programu politycznego (niekoniecznie poprzez decyzje),
  • kwestie polityczne i kwestie potencjalnie polityczne,
  • obserwowalny (otwarty lub ukryty) i utajony konflikt,
  • interesy subiektywne i rzeczywiste.

Analiza władzy charakteryzuje się kilkoma cechami:

  1. Interdyscyplinarność – Analiza władzy jest związana z różnymi dziedzinami nauki, takimi jak politologia, socjologia, prawo, ekonomia, psychologia, filozofia i historia.
  2. Multi-poziomowość – Analiza władzy obejmuje różne poziomy, takie jak poziom globalny, regionalny, krajowy i lokalny.
  3. Relacyjność – Analiza władzy skupia się na relacjach między różnymi podmiotami, takimi jak państwo, rząd, partie polityczne, organizacje pozarządowe, media i obywatele.
  4. Zmienność – Analiza władzy musi uwzględniać zmiany zachodzące w systemie politycznym i społecznym, takie jak zmiana rządu, zmiana konstytucji, zmiana wyników wyborów itp.
  5. Porównawczość – Analiza władzy często obejmuje porównanie systemów politycznych i władzy w różnych krajach lub regionach.
  6. Kontekstualność – Analiza władzy musi być rozumiana w kontekście historycznym, kulturowym i społecznym, w którym jest ona związana.

[1] W. Derczyński, A. Jasińska-Kania, J. Szacki (red.), Elementy teorii socjologicznych, PWN, Warszawa 1975,s. 508-509.